“ปล่อยได้แล้วค่ะ” คณิสราไม่ได้ออกไปไหนเพราะไคโรไม่ยอมปล่อยให้เธอลงจากเตียงเสียที แถมเขายังไม่ยอมไปทำงาน กักตัวเธอไว้ตลอดเวลา
“ขอนอนต่ออีกนิด” เมื่อคืนกว่าจะได้นอนเอวแทบเคล็ด กว่าลูกชายเขาจะหมดฤทธิ์ ใครบอกให้เมียเขาน่ารักจนอดใจไม่ไหว
“จะนอนก็นอนไปค่ะ”
“ไม่นอน แต่อยากทำย่างอื่น”
“ทะลึ่ง ไปอดอยากมาจากไหนคะน้องครีมนัดพี่สาวไว้”
“น่าเบื่อชะมัด” เขายอมปล่อยให้หญิงสาวเป็นอิสระ ตั้งแต่เกิดเรื่องในครั้งนั้นเขาไม่ได้ติดต่อที่บ้านอีกเลย เพราะยังไม่อยากตอบคำถามตอนนี้
ครืด ครืด ครืด
ว่าแล้วไม่มีผิดสายโทรเข้ามาเป็นสายของมามี้สุดที่รัก คงจะบ่นเขาเพราะเขาเล่นไม่รับสายแม่เลย ไคโรถอนหายใจเสียงดังและกดรับสาย
“ครับมามี้”
(เซบ ลูกเล่นหายหน้าหายตาไปเลยนะ)
“ผมยุ่งๆ อยู่ครับ”
(ยุ่ง? แต่โปรดกับปลื้มบอกมี้ว่าลูกไม่ไปทำงาน)
นั้นนะสิยุ่งแบบไหนกันงานถึงไม่ยอมไปทำ แถมยังไม่ยอมรับสายแม่อีก
“ยุ่งจริงๆ ครับ”
