ตอนที่ 17 ขอให้ลืม

1757 คำ

12:00 นาฬิกา ไมเคิลเดินลงมาที่ชั้นล่างพร้อมกับยัยเลขาหน้าเด็กเพื่อไปตรวจงานที่ร้านอาหารญี่ปุ่น โดยเขาสั่งไม่ให้แจ้งกับพนักงานล่วงหน้า เพื่อจะได้รับรู้การทำงานโดยที่ไม่มีผักชีโรยหน้า จะได้เห็นการทำงานจริง ๆ ไมเคิลคิดว่ายังไงเขาก็ต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง เขารีบเดินไปที่ร้านอาหาร แต่จังหวะนั้นเอง... "พี่ไมเคิล~" เสียงผู้หญิงเรียกไมเคิลดังขึ้น ทำให้เขาหยุดชะงัก และน้ำขิงก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย ไมเคิลหันกลับมา ก็เจอหนึ่งในบรรดาคนที่เขาควงอย่างแอปเปิล สาวสวยก็รีบถลาเข้ามากอดแขนเขาเอาไว้ทันที นั่นทำให้ไมเคิลกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เมื่อมองเห็นสีหน้าเรียบนิ่งของยัยเลขาหน้าเด็ก 'เวรแล้วไอ้ไมค์ ว่าจะพาน้ำขิงมาปรับความเข้าใจกันแท้ ๆ แบบนี้ไม่ยิ่งแย่ไปกว่าเดิมเหรอวะ' ไมเคิลคิดในใจ แต่พูดและแสดงสีหน้าออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงแต่ยิ้มให้สาวสวยตรงหน้าและพูดออกไปว่า... "อ้าว~ คุณแอปเปิล มาธุระเหรอครับ" "ไม

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม