บทที่ 2 นายจ้างสาวสวย

พิมรตานั่งมองคนหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านสัญญาว่าจ้างอย่างตั้งใจด้วยความเอื้อเอ็นดู หลังจากที่เธอเชิญ 'ใบชา' ว่าที่พี่เลี้ยงคนให้ของน้องจูเนียร์เข้ามาในบ้าน เมื่อกี้นี้พวกเราได้พูดคุยกันนิดหน่อยแล้ว ก่อนจะพบว่าเธอค่อนข้างถูกชะตากับเด็กคนนี้เอามาก ๆ คือไอ้เรื่องที่ว่ารูปร่างหน้าตาตรงสเปคน่ะมันก็ส่วนหนึ่ง แต่สิ่งที่ที่ทำให้เธอชื่นชอบสุด ๆ คือความทะเยอทะยานที่อยากจะเรียนสูง ๆ เพื่ออนาคต กับความกตัญญูรู้คุณที่อยากหาเงินส่งให้ที่บ้านนั่นต่างหาก พอเห็นแบบนี้ จ๊ะจ๋าก็รู้สึกอยากจะช่วยสนับสนุนขึ้นมา จนเผลอเขียนเพิ่มเงินเดือนหลังผ่านช่วงทดลองงานเข้าไป จากที่เดิมตกลงกันไว้ว่าช่วงทดลองงานจะจ่ายให้เดือนละหมื่นห้า และหลังผ่านงานจะขยับขึ้นมาเป็นสองหมื่น เธอก็ขยับขึ้นมาให้เป็นสองหมื่นห้ามันเสียเลย ก็นะ...คนมันรวยนี่นา ถึงตอนนี้อาชีพหลักของเธอจะเป็นนักเขียนเพียงอย่างเดียว แต่เงินประกันที่ได้รับมาหลังจากคุณพ่อคุณแม่เสียชีวิต กับเงินมรดกที่พวกท่านทิ้งไว้ให้ รวมถึงพอร์ตหุ้นมูลค่าแปดหลัก ต่อให้จ๊ะจ๋าไม่ทำงาน เธอก็อยู่สุขสบายไปตลอดชีวิตอยู่ดี เพราะงั้นต่อให้พิมรตาจะเปย์พ่อหนุ่มหน้าคมคนซื่อคนนี้ไป ขนหน้าแข้งเธอก็ไม่ร่วงหรอก! "พี่จ๋าครับ คือว่า...ค่าจ้างนี้มันเยอะเกินไปหน่อยไหมครับ?" ใบชาถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจนักว่าตัวเองควรพูดรึเปล่า ขณะที่มองไปยังเจ้าของบ้านสาวสวยที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ คือก็ดีใจอยู่หรอกนะที่หาเงินได้เยอะ ๆ แต่ขนาดนี้มันก็มากเกินไป! วุฒิเขาแค่ ม.6 เองนะ เงินเดือนสูงขนาดนี้ ต่อให้จบปริญญาตรีบางคนยังหาไม่ได้เลย "ไม่เยอะหรอกน่า กรุงเทพน่ะค่าครองชีพสูงนะ ชาอย่าไปคิดมากเลย" "แต่ว่า..." ชานนท์อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะพูดท้วง เพราะรู้สึกว่าค่าจ้างที่อีกฝ่ายจะให้เขามันมากเกินไป เมื่อกี้ตอนเขาพูดเรื่องที่ว่าอาจจะต้องขอลาหยุดไปบ้างช่วงสอบของมหาวิทยาลัย พี่จ๋าเองก็อนุญาต แถมยังบอกว่าให้เขาเอาเรื่องเรียนเป็นหลักอีกต่างหาก จนใบชาอดไม่ได้ที่จะเกรงใจ เพราะนอกจากตัวเองจะได้งานที่เงินดีมาก ๆ ทำแล้ว ยังจะได้เจ้านายที่ทั้งสวยและใจดีขนาดนี้อีก หญิงสาวที่อายุมากกว่า เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมัวแต่กระมิดกระเมี้ยนไม่ยอมเซ็นสัญญาว่าจ้างตรงหน้าสักที จึงเสนองานอื่นเพิ่มในขอบเขตการจ้าง เพื่อให้คนตรงหน้ารู้สึกว่าเงินค่าจ้างเท่านี้คือสิ่งที่เหมาะสมแล้ว "ไม่ต้องแต่เต่ออะไรทั้งนั้นแหละชา พี่อยากให้ เราก็รับไปเถอะน่า ...เอาแบบนี้ เงินเดือนให้เป็นไปตามที่พี่เขียนไว้ แต่พี่จะให้ชาช่วยดูแลบ้านเพิ่มด้วย รวมถึงช่วยงานพี่อีกนิด ๆ หน่อย ๆ แบบนี้โอเคขึ้นไหม?" "...ถึงอย่างนั้นมันก็เยอะไปอยู่ดีนะครับ" "ได้เงินเยอะ ๆ ก็ดีแล้วนี่? เราจะคิดอะไรให้มากมาย พี่เป็นคนจ่ายเงินเดือน พี่ยังไม่คิดมากเลย" หลังจากนั่งคิดตริตรองอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดใบชาก็ตัดสินใจลงชื่อในสัญญาว่าจ้าง เอาจริง ๆ เขาก็ไม่สามารถปล่อยงานนี้ให้หลุดมือไปได้อยู่แล้วละนะ เพียงแต่เกรงใจกับค่าจ้างที่มากเกินไปนั่น จนกังวลขึ้นมาว่าตัวเองจะทำได้ไม่ดีพอก็เท่านั้น ตาคมจ้องมองไปยังนายจ้างสาวคนสวยที่โน้มตัวลงเซ็นสัญญาว่าจ้างบนโต๊ะเล็กกลางห้องรับแขกด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่สายตาไม่รักดีจะไปสะดุดเข้ากับร่องอกอวบอิ่มที่โผล่พ้นออกมาจากคอเสื้อ ชานนท์ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อความเบียดเสียดของก้อนเนื้อขาวที่มองเห็นได้ผ่านเนื้อผ้า ทำเอาความคิดอกุศลผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด ก่อนจะเผลอสายตาเลื่อนสังเกตคนตรงหน้าโดยละเอียด ใบหน้ารูปไข่ของพี่จ๋า มันรับกับดวงตากลมโต และปลายจมูกเชิดรั้นได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มที่อวบอิ่มกำลังดี ทำเอาใบชาเดาได้ทันทีถึงความนุ่มนิ่มของมัน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนที่ความยาวประมาณกลางหลังซึ่งถูกปล่อยสยายเอาไว้ช่วยทำให้ภาพลักษณ์ของเธอดูอ่อนเยาว์ไม่เหมือนคุณแม่ลูกหนึ่งเลยด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าถ้าไม่บอกว่าพี่จ๋าอายุสามสิบเอ็ดแล้ว เขาก็คงไม่รู้ แต่... สิ่งที่โดดเด่นยิ่งกว่าใบหน้าสวยหวาน ก็คงจะเป็นหุ่นอวบอิ่มน่าขย้ำนั่นละนะ... ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมีลูกมาแล้วรึเปล่า เจ้านายของเขาถึงได้ดูนมเป็นนม ก้นเป็นก้นซะขนาดนั้น คือพูดตามตรงว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนผอมหุ่นตะเกียบแบบสมัยนิยม แต่เพราะมีส่วนโค้งเว้าที่ชัดเจนมาก ๆ เธอเลยดูดึงดูดสายตาเป็นพิเศษ แม้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายจะใส่แค่ชุดอยู่บ้านที่เป็นแค่เสื้อไหมพรมหลวมโพรกกับกางเกงขาสั้นสีขาวก็ตามที แน่นอนว่าพิมรตาสัมผัสได้ถึงสายตาที่กำลังจับจ้องตัวเองอยู่ตอนนี้ แต่เธอกลับเลือกที่จะทำเป็นมองข้ามมันไป โดยปกติแล้วจ๊ะจ๋าเป็นคนที่ระวังตัวพอควร ทว่าในวันนี้เธอกลับไม่ได้ทำอย่างนั้นแต่อย่างใด เพราะนอกจากจะไม่ต่อว่าอีกฝ่าย เธอยังรวบผมยาวสยายของตัวเองมาพาดไว้ที่บ่าข้างเดียว เพื่ออวดลำคอเพรียวระหงกับไหปลาร้าอีกต่างหาก ก็นะ... คนมันอยู่แบบ 'แห้งเหี่ยว' มาตั้งนานนี่นา พอมีคนหนุ่มมาอยู่ใกล้ตัวให้เธอได้เช็กเรตติ้งบ้าง มันก็กระชุ่มกระชวยหัวใจดีเหมือนกัน ยิ่งหน้าตาคมเข้มบึกบึนตรงสเปคแบบนี้ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะนอกจากจะมาช่วยแบ่งเบางานในบ้านได้แล้ว ใบชายังน่าจะเป็นอาหารสายตาให้เธอได้ดีเลยทีเดียว และเผลอ ๆ เด็กคนนี้อาจจะช่วยบรรเทา 'ความเปลี่ยวเหงา' ของเธอลงไปด้วยก็เป็นได้ "เอาเป็นว่าเริ่มงานกันวันนี้เลยนะชา เดี๋ยวพี่จะพาเราไปที่ห้องก่อน ระหว่างนี้ชาก็เก็บข้าวเก็บของให้เรียบร้อย เพราะกว่าน้องจูเนียร์จะกลับมา ก็คงเป็นช่วงบ่าย ๆ โน่นแหละ" เธอพูดพร้อมกับยื่นเอกสารการว่าจ้างที่เซ็นเรียบร้อยแล้วให้คนตรงหน้าอย่างเสร็จสรรพ ก่อนจะลุกเดินนำไปยังห้องพักซึ่งอยู่ติดกับประตูหลังบ้าน ชานนท์ที่แม้จะยังงงงวยอยู่ ว่าทำไมทุกอย่างมันถึงราบรื่นได้ขนาดนี้ แต่ก็ไม่รอช้าเลยที่จะสับเท้าเดินตาม ขณะที่กวาดสายตามองสำรวจรอบตัวด้วยความตื่นเต้น ที่นี่คือที่ที่เขาจะอยู่อาศัยและทำงานนับตั้งแต่วันนี้ และใบชาก็ขอสัญญากับตัวเองเลย ว่าจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด ให้สมกับที่พี่จ๋าไว้ใจเขาเลย!