ตอนพิเศษ คำว่า ‘ป้า’ พูดเบา ๆ ก็เจ็บ

เพราะซื้อของเสร็จเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ จ๊ะจ๋าที่ไม่มีอะไรทำที่ห้างต่อแล้วจึงตัดสินใจขับรถกลับมาที่มหาวิทยาลัยของใบชาอีกครั้ง เมื่อกี้นี้ตอนแวะมาส่งแฟนหนุ่ม เธอแอบเห็นว่ามีร้านกาแฟน่ารัก ๆ ร้านหนึ่งตั้งอยู่ใต้ตึกคณะ เลยกะจะมาขอใช้สถานที่นั่งทำงานสักหน่อย โชคดีที่เธอเป็นพวกชอบพกไอแพดและคีย์บอร์ดไร้สายติดตัวตลอดเวลา เพราะบางทีก็ต้องออกไปทำงานนอกสถานที่อยู่บ่อย ๆ ดังนั้นหลังจากที่สั่งน้ำและขนมนิดหน่อย พิมรตาจึงไปหามุมเงียบ ๆ มุมหนึ่งเพื่อเขียนงานต่ออย่างสงบ ครืด~ ครืด~ เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้น ทำให้จ๊ะจ๋าที่กำลังรัวแป้นพิมพ์อยู่ละสายตาขึ้นมาจากหน้าจอ ซึ่งทันทีที่เห็นว่าชื่อของใบชาที่เด่นหราอยู่บนหน้าจอมือถือ พิมรตาไม่รอช้าเลยที่จะกดรับสายพร้อมกับเหลือบมองนาฬิกาไปด้วยในเวลาเดียวกัน “ฮัลโหลชา สอบเสร็จแล้วเหรอ?” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างนุ่มนวลแม้จะรู้คำตอบนั้นอยู่แก่ใจก็ตาม ก็นะ...นี่ม