เดียร์นั่งนิ่งอยู่หน้ารูปถ่ายของคุณตา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตารินไหลไม่หยุด เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาปักธูปลงในกระถาง เสียงไม้กระทบเบาๆ ดังท่ามกลางความเงียบสงัดของบ้านเก่า
ควันธูปลอยล่องขึ้นไปช้าๆ ราวกับจะพาใจเธอให้ตามไปยังที่ไกลแสนไกล แต่ก็ทำได้เพียงแค่แผ่วผ่านสายลม ไม่อาจหอบเอาความทุกข์ของเธอไปได้
สามเดือนก่อนเธอเพิ่งเสียแม่ไปด้วยโรคร้ายที่ไม่เคยรู้มาก่อน ความโศกเศร้ายังไม่ทันจางหายกลับต้องเผชิญกับการเลิกราครั้งใหญ่จากภูริ คนที่เธอรักหมดหัวใจต้องอุ้มลูกน้อยหวนกลับมาบ้านเกิดด้วยความว่างเปล่า
และตอนนี้คนที่เธอรักที่สุดอย่างคุณตาก็จากเธอไปอีกคน
“เดียร์ไม่เหลือใครแล้วนะ” เสียงเธอขาดห้วงพูดทั้งน้ำตา พลางกอดรูปถ่ายนั้นแนบอกเหมือนจะรั้งเขาไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ในบ้านหลังเล็กเธอมีเพียงลูกชายที่ยังไร้เดียงสา และรูปถ่ายที่กลายเป็นตัวแทนของคนที่เธอสูญเสียไป ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนเธอรู้สึกเหมือนกำล
