“สวัสดีครับน้องภูผาวันนี้ลุงแวะมารับไปโรงเรียน” ก้องภพจอดรถไว้หน้าบ้านของเดียร์ แต่สายตาของเขาเห็นรถหรูราคาหลักสิบล้านจอดอยู่ไม่ไกล
“ลุงก้องวันนี้ปะป๊าจะไปส่งภูผาคับ” เด็กน้อยพูดด้วยความดีใจ วันนี้เป็นครั้งแรกที่พ่อจะไปส่งเขา
“ปะป๊า! เขาเป็นปะป๊าน้องภูผาจริงเหรอ” เขาเหมือนพูดกับตัวเอง สี่ปีที่ผ่านมาผู้ชายคนนั้นไปอยู่ไหน
“ใช่คับปะป๊ากลับมาแล้ว” เด็กน้อยสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง แถมวันนี้ยังได้นั่งรถไปกับพ่อด้วยเพื่อนที่โรงเรียนจะได้เลิกล้อว่าเขาไม่มีพ่อ
“อ่อ...”
“ต่อจากนี้ไม่ต้องอยากไปส่งลูกชาวบ้านเขาหรอกนะ” ภูริจ้องมองใบหน้าของผู้ชายตรงหน้า พร้อมกับเดินไปตบไหล่เบาๆ
“ส่วนเมียกูก็ไม่ต้องเสือกอยากมาดูแล กูดูแลเองได้” เขาผละออกส่งยิ้มให้ก้องภพ ใบหน้าของชายหนุ่มซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี
“ปะป๊าไปกันคับเดี๋ยวสาย”
“ไปครับ”
ก้องภพมองชายหนุ่มที่เดินจูงมือน้องภูผาผ่านหน้าเขาไป ดูจากการแต่งตัวและรถที
