เดียร์หายใจแรง เธอถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วเดินออกมาหน้าร้านทันทีที่เห็นภูรินั่งอยู่ที่โต๊ะเดิมอีกครั้ง
“คุณ! จะมาที่นี่ทุกวันแบบนี้อีกนานไหม” เสียงเธอดังจนลูกค้าบางคนหันมามอง
“พี่ก็แค่อยากเจอเดียร์กับลูก” ภูริเงยหน้ามอง เห็นแววตาแข็งกร้าวของเธอก็ขยับยิ้มจาง
“พอเถอะ คุณคิดบ้างไหมว่าที่คุณทำ มันทำให้ร้านฉันวุ่นวาย ลูกค้าคนอื่นเขาจะมองยังไงเห็นฉันมีผู้ชายตามมานั่งเฝ้าแบบนี้ทุกวัน” เธอตัดบททันที
“พี่แค่อยากพิสูจน์ว่าไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ไอ้เรื่องสมบัติอะไรนั่นพี่ไม่อยากได้ พี่อยากได้เดียร์กับลูกคืนพี่รักเดียร์นะ” เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงแผ่ว
“คุณจะพิสูจน์ยังไง ในเมื่อทุกครั้งที่ฉันเห็นหน้าคุณ ฉันนึกถึงตอนที่คุณทิ้งฉันกับลูกไป” เสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่ยังคงแข็งแรง
“พี่รู้ พี่เสียใจจริงๆ” ภูริก้มหน้า สีหน้าสะท้อนความเจ็บ
“เสียใจแล้วอะไรต่อ เสียใจแล้วทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมได้ไหม
