กองกลางสถาปัตย์

@เวลาต่อมา แมตช์ฟุตบอลกระชับมิตรระหว่าง วิศวกรรมศาสตร์ VS สถาปัตยกรรมศาสตร์ กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ทันที เพราะนอกจากจะเป็นการเจอกันของสองคณะสายอาร์ตและสายคำนวณแล้ว ไฮไลต์เด็ดคือร่างเล็กในชุดนิสิตคณะแพทย์ที่ยืนเด่นอยู่ฝั่งแสตนด์ "สถาปัตย์" ขนมไม่ได้มาเล่นๆ เธอมาพร้อมโทรโข่งสีชมพูแปร๋น และป้ายไฟที่เขียนว่า "สถาปัตย์สู้ตาย พี่ธามสู้ไม่ได้หรอกว้ายๆๆ" "อีหนม มึงแน่ใจนะว่ามาเชียร์ฝั่งนี้แล้วจะไม่โดนเด็กวิศวะรุมกระทืบเอา" ปิงปองกระซิบอย่างหวาดๆพลางมองไปทางฝั่งวิศวะที่ทำหน้ายักษ์ใส่พวกเธอ ไหนบอกชอบพี่ธาม ประกาศปาวๆ แต่ดันไปเชียร์ฝั่งตรงข้าม นี่มันเท่ากับกบขชัดๆ "ไม่ต้องกลัว! วันนี้กูลงเรือสถาปัตย์ พี่สถาปัตย์เค้าหล่อเซอร์โดนใจกูมาก" "พี่เป้ สู้ๆ" ขนมประกาศก้องพลางหันไปส่งจูบให้กองหน้าทีมสถาปัตย์ที่กำลังวอร์มร่างกายอยู่ข้างสนาม @อีกด้านของสนามหญ้า... ธามในชุดฟุตบอลสีแดงเบอร์ 10 ยืนกอดอกมองร่างเล็กที่กำลังเต้นเร่าๆ อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาเรียบเฉย แต่มือที่กำลูกฟุตบอลอยู่นั้นเผลอบีบแน่นจนเส้นเลือดปูด "ไอ้ธาม ดูนั่นดิ น้องขนมของมึงไปถือป้ายเชียร์ไอ้เป้ สถาปัตย์อยู่โน่น" ภีมสะกิดพลางขำเบาๆ เมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของเพื่อนรัก "แม่คุณทุ่มทุนสร้างมากนะ ถึงขั้นซื้อน้ำแร่ไปฝากฝั่งโน้นด้วย" "เด็กนั่นไม่ใช่ของกู" ธามตอบเสียงเย็น "อยากเชียร์ใครก็เรื่องของยัยเด็กนั่น" "ปากแข็งนะมึง แต่สายตามึงจะกินหัวไอ้เป้อยู่แล้วนะนั่น" อคิณแซว เพื่อนคนนี้มันผิดปกติไปตั้งแต่เจอเด็กคณะแพทย์คนนั้นเข้าหาแล้ว แต่ปากมันยังแข็ง ไม่รู้ใจมันจะแข็งเหมือนปากหรือเปล่า "หวี๊ดดดด! เสียงนกหวีดเริ่มเกมดังขึ้น เกมดำเนินไปอย่างดุเดือด ทุกครั้งที่ธามได้บอล เสียงโทรโข่งจากฝั่งสถาปัตย์จะดังขึ้นทันที "พี่ธามขาาา ระวังสะดุดยอดหญ้านะคะ! ขาอ่อนหรือเปล่าเนี่ยยย!" ขนมตะโกนสุดเสียง ธามชะงักไปครู่หนึ่ง เลือดในกายฉีดพล่าน เขาเลี้ยงบอลหลบกองกลางสถาปัตย์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะช้อนสายตาคมกริบมองขึ้นไปบนแสตนด์ เห็นยัยเด็กขนมเน่ายักคิ้วให้เขาหนึ่งทีพร้อมทำท่าแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ "หนอย... ยัยชิวาว่า" ธามสบถเบาๆ ก่อนจะสับไกยิงประตูแรกเข้าอย่างสวยงาม 1-0! "กรี๊ดดดด! เอ้ย ไม่ใช่! โห่!!!!" ขนมรีบเปลี่ยนเสียงกรี๊ดเป็นเสียงโห่ทันที "ลูกฟลุคค่ะพี่เป้! สู้เขานะคะ สถาปัตย์สู้ๆ หมอเชียร์อยู่ค่าาา!" @ช่วงพักครึ่ง... ขณะที่นักบอลกำลังนั่งพัก ขนมรีบหิ้วน้ำเย็นเจี๊ยบเดินไปทางม้านั่งของทีมสถาปัตย์ เธอเดินผ่านหน้าธามไปอย่างจงใจ โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา "น้ำค่ะพี่เป้ เหนื่อยไหมคะ วันนี้พี่เล่นเก่งมากเลยนะเนี่ย วิ่งเลี้ยงยอลฉลุยเชียว" ขนมยื่นขวดน้ำให้นักบอลหนุ่มหน้าตี๋คณะสถาปัตย์ที่เธอพึ่งจะไปตีสนิทมาก่อนเริ่ทการแข็งขัน ไม่กี่ชั่วโมง พร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ไม่ว่าใครที่เจอรอยยิ้มนี้ รับรองว่าหนีไปไหรไม่รอดแน่ ยกเว้น ยมบาลหน้าตายคนนั้น "ขอบคุณครับน้องขนม มาเชียร์แบบนี้พี่มีแรงวิ่งลืมตายเลย" เป้ยิ้มตอบพลางรับน้ำไปกระดก "โครม!" เสียงกระแทกกระติกน้ำแข็งข้างๆ ดังขึ้นจนทุกคนสะดุ้ง ธามลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามชุดกีฬา หน้าตึงกว่าตอนโดนว้ากเสียอีก "ไอ้คิณ... น้ำหมด มึงไปเอามาใหม่ดิ" ธามสั่งเสียงเข้ม "เฮ้ย ในกระติกมึงยังเหลืออีกครึ่งนะไอ้ธาม" อคิณท้วงขึ้นโดยไม่ได้มองหน้าเพื่อนที่ตอนนี้ทำหน้าตึงราวกับกำลังโกรธใครสักคน "กูบอกว่าหมด ก็คือหมด!" ส ายตาเขาจ้องเขม็งไปที่เป้สถาปัตย์ที่กำลังนั่งคุยอยู่กับขนม ยัยเด็กแสบที่โคตรจะกวนตีน ขนมแสร้งทำเป็นไม่เห็นทั้งที่จริงแล้วมองเห็นชัดเจนว่าอีกคนกำลังจ้องมองอยู่ "พี่เป้คะ เดี๋ยวเลิกแข่งแล้วไปหาอะไรกินกันไหมคะ หนมอยากเลี้ยงฉลองให้ทีมสถาปัตย์ล่วงหน้า" "ได้ดิครับ น้องขนมเลี้ย..." "เธอไม่ว่าง" เสียงทุ้มต่ำแทรกขึ้นมา ธามเดินมาหยุดอยู่ข้างหลังขนม รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนนักบอลรอบๆ เริ่มถอยห่าง "ใครไม่ว่างคะ? หนูถามพี่เป้ ไม่ได้ถามพี่ธาม" ขนมเชิดหน้าใส่ "ลืมข้อตกลงหรือไง?" ธามโน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็กกลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกลิ่นกายชายหนุ่มทำเอาขนมชะงัก "ถ้าทีมฉันชนะ เธอต้องไปเป็นเด็กยกน้ำให้ทีมฉัน... 'ตลอดเทอม' " "ก็ยังไม่ชนะนี่คะ ตอนนี้แค่หนึ่งศูนย์เอง สถาปัตย์เก่งจะตาย ตามทันอยู่แล้ว สู้เขานะคะพี่เป้!" "หึ..." ธามเหยียดยิ้มร้าย ปนสายตาคมเฉียง "งั้นรอดูครึ่งหลัง... แล้วเตรียมตัวแบกกระติกน้ำจนไหล่ทรุดได้เลยยัยขนมเน่า" "ชิ...ชนะให้ได้ก่อนเถอะค่อยมาออกคำสั่ง" ครึ่งหลังเริ่มต้นขึ้น ธามเล่นเหมือนโกรธใครมา เขาเข้าบอลหนัก แม่นยำ และดุดันจนทีมสถาปัตย์ตั้งตัวไม่ติด จบเกมวิศวะชนะขาดลอย 4-0! โดยที่ธามเหมาคนเดียวสามลูก (Hattrick) หลังจบเกม ขนมหน้ามุ่ย เตรียมตัวจะชิ่งหนีพร้อมเพื่อนๆ "จะไปไหน?" มือหนาคว้าคอเสื้อช็อปที่เธอแอบไปยืมรุ่นพี่สถาปัตย์มาใส่ประชดคนบางคนจากทางด้านหลัง "โอ๊ย! ปล่อยนะพี่ธาม มันเจ็บ!" ขนมโวยวายเสียงดังขึ้น "ถอดเสื้อตัวนี้ออก" ธามสั่งสั้นๆ ตาขวางมองตราคณะสถาปัตย์บนอกเสื้อที่เธอสวมใส่ เสื้อตัวนี้มันดูขัดหูขัดตาชิบหาย "ไม่ถอด! นี่เสื้อพี่เป้ เค้าให้หนูใส่เพราะหนูหนาว" "ฉันบอกให้ถอด!" ธามเริ่มควันออกหูเขาถอดเสื้อวอร์มของตัวเองออกแล้วโยนคลุมหัวขนมจนมิด "ใส่ของฉัน... แล้วตามมาแบกกระติกน้ำไปเก็บที่ตึกเกียร์" "หนูไม่ใช่ขี้ข้าพี่นะ!" "แต่เธอคือ 'เด็กยกน้ำ' ของทีมวิศวะ... ตามสัญญา" พูดจบธามหันไปหาเพื่อนๆ "พวกมึงกลับไปก่อนเลย เดี๋ยวกูคุมเด็กใหม่เก็บของเอง" "โอ้โหหห ไอ้ธาม เก็บของหรือเก็บเด็กกันแน่วะ" "หุบปากไปเลยมึง" "ไอ้เชี้ย แซวเล่นแค่นี้ทำเป็นตึง ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ภีมแซวรัวๆก่อนจะโดนธามเตะลมใส่จนต้องรีบวิ่งหนี ในเวลาต่อมา สนามฟุตบอลเหลือเพียงความสลัว ขนมนั่งแหมะอยู่บนลังน้ำแข็ง พยายามจะแกะไลน์ที่ธามเพิ่งยอมกดรับแอดให้ (แบบบังคับ) "ไลน์ก็ได้แล้ว... ไหนล่ะความอ่อนโยน พี่ธาม! พี่รู้ป่ะว่าพี่เป็นผู้ชายที่นิสัยแย่ที่สุดเท่าที่หนูเคยเจอมาเลยนะ" ธามที่กำลังเก็บลูกบอลใส่ตาข่ายหยุดชะงัก เขาเดินมาหาเธอช้าๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวของสนาม "แล้วผู้ชายที่นิสัยแย่คนนี้ไม่ใช่เหรอ... ที่เธออยากได้เป็นผัวจนตัวสั่น?" "พี่ธาม!!!" ขนมหน้าแดงแปร๊ด นี่เขาพูดตรงขนาดนี้เลยเหรอ "หนูแค่พูดเล่นกับเพื่อน! ไม่ได้คิดจะจับพี่มาเป็นผัวจริงๆสักหน่อย" "แต่ฉันไม่เล่น..." ธามค้ำมือลงกับลังน้ำแข็ง กักตัวเธอไว้ในวงแขนแกร่ง "ในเมื่ออยากลองของ... ก็เตรียมใจไว้เลย ขนมหวานอย่างเธอ... ฉันจะเคี้ยวให้ละเอียดจนไม่เหลือชิ้นดีแม้แต่น้อย" สายตาที่มองมาคราวนี้ไม่ได้นิ่งเป็นหินเหมือนวันก่อนแต่มันวาวโรจน์เหมือนเสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อจนไม่เหลือซาก "ระ... ร้อนหรือเปล่าคะ หน้าพี่แดงๆ นะ" ขนมพยายามเปลี่ยนเรื่อง หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา "ร้อนดิ... ร้อนเพราะเห็นเธอไปอ่อยไอ้เป้นั่นแหละ" ธามสบถเสียงแข็งขึ้น "ทีหลังห้ามใส่เสื้อคณะอื่นให้ฉันเห็นอีก... เข้าใจไหม?" ขนมกระพริบตาปริบๆ "นี่พี่... หึงหนูเหรอ?" "อย่าหลงตัวเอง..." ธามผละลำตัวออกไปนิ่งๆ "ฉันแค่รำคาญตา... เก็บของเสร็จแล้วเดินตามมา ห้ามช้าแม้แต่ก้าวเดียว!" "ค่า" ขนมมองตามแผ่นหลังกว้างของกัปตันทีมวิศวะจอมโหด พลางลูบหน้าตัวเองที่ยังร้อนผ่าวกับคำพูดสองแง่สองง่ามนั้น "หึ... ปากแข็งไปเถอะพี่ธาม อาการออกขนาดนี้ อีกไม่นานหมาป่าต้องกลายเป็นหมาน้อยชิวาว่าแน่ๆ!"