“โธ่…น้องว่านคนสวย รับมุกคนหัวใจเดาะอย่างพี่เบิ้มสุดหล่อหน่อยก็ไม่ได้” เบิ้มโอดครวญแกมตัดพ้อเสียงละห้อยโหย ใบหน้าคร้ามแดดเต็มไปด้วยร่องรอยความเศร้า จนวาเนสซ่านึกเวทนา ทว่าเธอไม่อาจแบ่งปันความรักให้ใครได้อีกแล้ว เพราะหัวใจทั้งดวงมันเป็นของบุรุษที่กำลังยืนทำหน้าบึ้งอย่างปีเตอร์ เจย์ลาสโคนี แต่เพียงผู้เดียว
“ขอบคุณพี่เบิ้มมากนะจ๊ะ ที่มีความรู้สึกดีๆ ให้ว่านมาโดยตลอด แต่เรายังเป็นเพื่อนและเป็นพี่เป็นน้องกันได้นะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงหวาน พลางยื่นมือไปตบลงบนหลังมืออีกฝ่ายเบาๆ ทำเอาสามีโมโหหนักเป็นเท่าทวี จนนึกอยากจะอาละวาดให้มันรู้แล้วรู้รอด หากแต่ทำได้เพียงกัดฟันคำรามฮึ่มฮั่มเท่านั้น
“จ้ะ พี่กลับบ้านก่อนนะน้องว่าน เออ...พี่ลืมบอกไปอีกอย่าง” เมื่อนึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ เบิ้มก็เอ่ยออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม และนั่นก็ทำให้ปีเตอร์ฉุนจัด เพราะอีกฝ่ายทำลีลาท่ามากขัดหูขัดตาเสียเหลือเกิน
“มึงมีอะไรก
