“ครั้งสุดท้ายเหรอ…จำไม่ได้แล้ว จำได้แต่ว่าครั้งแรกก็คือไอ้ตอนที่ผมได้แนบชิดแบบลึกสุดใจกับคุณยังไงล่ะเบบี๋ นั่นแหละคือการทำความดีของผม เพราะผัวพาเมียจ๋าขึ้นสวรรค์ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ และถ้าไม่ดีจริงคงไม่ขึ้นไปถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดหรอก จริงไหมยาหยี” น้ำเสียงรื่นเริงที่ดังชิดขมับอิ่มทำให้คนฟังแทบควันออกหู
“ปากพล่อย!” เจ้าของใบหน้าแดงแจ๋แหวลั่น ก่อนจะหันไปมองรอบๆ บริเวณนั้น ด้วยเกรงว่าจะมีบุคคลที่สามบังเอิญมาได้ยินเข้า จากนั้นก็สะบัดตัวให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดของสามี แล้วเดินลิ่วไปหาคุณยายด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด ครั้นได้ยินเสียงหัวเราะจากคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังแว่วมากระทบโสตประสาทเป็นระยะวาเนสซ่าก็กำหมัดกัดฟันแน่น
ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก
เสียงเคาะประตูกระท่อมหลังใหม่ ที่ตั้งอยู่ข้างๆ เรือนใหญ่ในฝั่งขวาติดกับห้องนอนของวาเนสซ่าดังขึ้นในเวลาดึกสงัด ทำให้คนที่โดนเมียไล่ตะเพิดออกจากห้อง ซึ่งกำลังนอนเอามือก่าย
