“ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้” วาเนสซ่าส่งเสียงห้วนจัดไล่ตะเพิด ชั่วพริบตาหมอนใบเขื่องก็ถูกขว้างมากระทบใบหน้าคมเข้ม ตามมาด้วยอะไรต่อมิอะไรที่อยู่ใกล้มือ แต่สิ่งที่เธอไม่คิดจะฉวยขึ้นมาประทุษร้ายเขาก็คือถาดขนมและผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างๆ เตียงนอน เพราะถ้าเกิดหิวขึ้นมาตอนดึกแล้วมันจะยุ่ง
“ยายจ๋า ช่วย…” เมื่อขับไล่แล้วพ่อคนโอหังก็ยังนิ่งเฉยหญิงสาวจึงร้องตะโกนหาตัวช่วยเสียงดังลั่น แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากให้จบประโยคมือใหญ่ก็วาดมาตะครุบริมฝีปากช่างจำนรรจา ทำให้ถ้อยคำต่อมาเป็นเพียงเสียงอึกอักที่คลอเคล้าอยู่ในลำคอระหง ส่วนแขนอีกข้างของพ่อตัวโตก็ถือโอกาสเกี่ยวเอวนิ่มเข้าไปแนบกายทรงพลังเป็นหนที่สอง
“ชู่ว์…เงียบก่อนทูนหัว” เสียงทุ้มนุ่มหูกระซิบชิดหน้าผากมนคล้ายวิงวอนให้ยอมจำนนกลายๆ ทว่าแม่สาวจอมพยศกลับอาศัยทีเผลอกระทุ้งเข่าแหลมเข้าตรงจุดยุทธศาสตร์ของอีกฝ่ายอย่างเต็มเหนี่ยว เรียกเสียงร้องอุ๊บกระเด็น
