ภายในบ้านเรือนใหญ่ของคุณอาธนดล แสงแดดยามสายส่องลอดม่านโปร่งลงบนพื้นลายหินอ่อน เงาต้นไม้ขยับไหวบนผนังราวกับความจริงที่ยังไม่ถูกเปิดเผย บ้านหลังนี้เงียบสงัดกว่าทุกที เหมือนกำลังอึดอัดไปด้วยถ้อยคำที่ยังคงค้างอยู่ในอกทุกคน หลังเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารของคฤหาสน์วิรงคพิทักษ์เมื่อเช้า
มัณฑนานั่งตัวตรงบนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้ม สีหน้าเธอปรากฏทั้งความเหนื่อยล้าและความระแวดระวัง เธอเอ่ยขึ้นเป็นคนแรกตัดบรรยากาศในบ้านที่มีแต่ความเงียบ น้ำเสียงกดต่ำ
“ธีรัช แม่เริ่มจะไม่ไหวกับพฤติกรรมของลูกเวลาที่อยู่ต่อหน้าคุณย่าแล้วนะ รู้ใช่ไหมว่ามันไม่น่ารักเลย แค่ทำตัวดี ๆ ให้คุณย่าเขาเอ็นดูหน่อยไม่ได้หรือไง?” เสียงมัณฑนาที่พยายามกดให้นุ่ม กลับฟังออกว่าเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
ธีรัช ที่กำลังเอนกายอยู่บนพรมหน้าโทรทัศน์ เงยหน้ามองแม่เพียงแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปกดจอยเกมต่อ ปากพูดพลางสายตาไม่ละจากหน้าจอ “ผมคิดอะไรได้ก็พูดออก
