แสงแดดยามบ่ายทอทาบแนวทุ่งกว้างข้างสนามแข่งม้า เสียงเฮของผู้คนยังดังกึกก้องในความทรงจำ ขณะที่เส้นชัยถูกฝ่าไปแล้วโดยชายผู้ควบม้าสีดำอย่างงามสง่า คุณโปรด ควบคู่มากับเสียงปรบมือและการชื่นชม เจ้าขาตามมาติด ๆ พร้อมรอยยิ้มบางเบา ก่อนที่คนอื่น ๆ จะทยอยตามมาทีละคนสองคนจนจบเกม ทุกคนต่างยิ้มแย้ม สนุกสนาน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมเข้าสู่ช่วงต่อไปของงาน ทว่าเขากลับมองหาใครคนหนึ่งไม่เจอ
“ไลลาอยู่ไหน?” เขาถามหากับคนใกล้ตัว แต่ไม่มีใครตอบได้ เขายืนอยู่กลางเสียงจอแจด้วยความใจร้อนที่เริ่มทวีขึ้นเรื่อย ๆ
เวลาผ่านไปนานสองนาน นานพอจะทำให้ใจเขาร้อนรนไม่เป็นสุข และในที่สุด เขาก็ตัดสินใจขี่ม้าย้อนกลับไปตามทางเดิม ไกลออกจากจุดเริ่มต้น บริเวณป่าริมทางที่เงียบสงบกว่าทุกจุดในงาน เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังลอดมาจากใต้ต้นไม้ใหญ่
ไลลานั่งชันเข่าอยู่ตรงนั้น ซบใบหน้าเปื้อนน้ำตาลงกับบ่าของธาวิน ร่างบางที่เคยหยิ่
