แสงแดดอ่อนของช่วงสายสาดลอดผ่านผ้าม่านสีขาวนวล ไลลาปรือตาลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ศีรษะหนักอึ้งราวกับมีหมอกบางปกคลุมภายใน ความรู้สึกเมาค้างตีกรอบอยู่รอบขมับ ไม่ได้หนักจนทรมาน แต่พอให้รู้ว่าเมื่อคืนเธอ เสียศูนย์
เธอนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยันกายลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ผมยาวสยายอยู่รอบไหล่ เสื้อคลุมชุดนอนเนื้อดีเบี้ยวเล็กน้อยจากการขยับตัวระหว่างนอนหลับ
เมื่อคืน ภาพบางอย่างไหลย้อนกลับมาอย่างแผ่วเบา เธอกำลังเดินโซเซอยู่แถวสนามหญ้า แล้วได้เจอกับ ธาวิน เธอจำได้ว่าเธอนั่งคุยกับเขา แต่เรื่องอะไร? เธอพูดอะไรออกไป? จากนั้นภาพก็ตัดไป
อีกภาพหนึ่งกระแทกกลับมาแบบไม่ทันตั้งตัว สีหน้าแข็งกร้าวของ คุณโปรด เสียงของเขาที่ฟังดูเจ็บปวดเกินกว่าจะเป็นการตำหนิธรรมดา และ ดวงตาของเธอเองในตอนนั้นที่สะท้อนผ่านแววตาเขา เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ
ไลลาขยับตัวลุกขึ้น เดินไปหน้ากระจก ใบหน้าเธอสะอาดหมดจด
