เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นตั้งแต่หกโมงเช้า ท่ามกลางแสงแดดอ่อนแรกของวันและเสียงคลื่นทะเลกระทบชายฝั่งเบา ๆ คุณโปรดที่ตื่นเช้าเป็นกิจวัตรอยู่แล้ว ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบเชียบ พยายามไม่ให้รบกวนคนข้างกายที่ยังหลับตาพริ้มอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบาง
เมื่อประตูบ้านถูกเปิดออก ภาพแรกที่ปรากฏคือกลุ่มคนหกคนยืนเรียงกันอยู่ตรงระเบียงไม้หน้าบ้าน พร้อมรอยยิ้มและสัมภาระพะรุงพะรังเต็มมือ
“เซอร์ไพรส์!” ธัญญาเป็นคนพูดขึ้นก่อน ใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใส ขณะคนข้างหลังทั้งอุ้ม ธาวิน ธีรัช ของขวัญ และเจ้าขา ก็กวักมือทักทายอย่างเป็นกันเอง
คุณโปรดขมวดคิ้วด้วยความงุนงง “มาได้ยังไง?”
ธีรัชที่ยืนพิงกระเป๋าเดินทางถอนหายใจแล้วพูดเสียงเบาแต่ชัด “คุณย่าเป็นคนให้พวกเรามา เธอบอกว่าที่นี่วิวดี เหมาะแก่การพักใจและผูกสัมพันธ์”
“แล้วจะมาอยู่กันกี่วัน?” คุณโปรดยังถามต่อด้วยน้ำเสียงสุขุม
“สองคืนค่ะ” ธัญญาตอบด้วยรอยยิ้ม “รบกวนแล้วนะคะพี่
