หลังจากกลับมาจากภูเก็ต หนึ่งสัปดาห์นับจากวันนั้น วันที่คุณโปรดรับรู้ความจริงบางอย่าง เรื่องที่เจ้าขาประสบอุบัติเหตุ เพราะฝีมือของภรรยาตัวเอง
หนึ่งสัปดาห์ที่เขาไม่พูดกับเธอ และหนึ่งสัปดาห์ที่เธอไม่ง้อเขา ไลลานั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้าซึ่งกลายเป็นโต๊ะเย็นในยามสาย ข้าวต้มในถ้วยลายครามยังอยู่ในสภาพเดิม น้ำส้มถูกจิบไปเพียงครึ่งแก้ว อากาศในห้องอาหารเย็นเฉียบ แต่มันไม่ใช่เพราะเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือบรรยากาศเงียบงันอันแสนเยือกเย็นของ สงครามแห่งความเงียบ ที่คืบคลานเข้ามาในบ้านหลังนี้
คุณโปรดไม่เคยกลับมาก่อนสี่ทุ่ม และออกจากบ้านก่อนฟ้าเปิดทุกวัน เขาไม่แม้แต่จะเหลือบตามองเธอเวลาเดินผ่านกันในโถงบ้าน ส่วนไลลาก็ทำเช่นเดียวกัน
เธออยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสอง ตรวจงานของเหล่านักศึกษาของเธออย่างนิ่งสงบ แต่ในใจกลับสั่นคลอนไม่ต่างจากเรือกลางพายุ
“คุณไลลาคะ” เสียงถินดังขึ้นเบื้องหลัง ก่อนหญิงวัยกลา
