หลังจบมื้ออาหารกลางวัน คุณเหนือขอตัวกลับขึ้นห้องเงียบ ๆ โดยมีเพียงคำกล่าวลาไลลาอย่างนุ่มนวล ไลลายังคงนิ่งเงียบตั้งแต่จบบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร ราวกับกำลังจมอยู่ในความคิดของตนเอง
“ไปนั่งจิบชากันหน่อยไหม อากาศดีมากเลยบ่ายนี้” คุณหญิงนพนภาเอ่ยชวนพลางลุกขึ้นอย่างสง่างาม
พวกเธอเดินเลียบผ่านตัวเรือนออกไปยังสวนเล็ก ๆ ข้างบ้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของมะลิและดอกแก้ว เสียงนกขับขานแผ่วเบา บรรยากาศสงบเกินกว่าจะไม่พูดอะไรเลย
คุณหญิงนั่งลงก่อน แล้วพยักหน้าให้ไลลานั่งลงข้าง ๆ พอแม่บ้านวางถาดชาแล้วถอยออกไปอย่างเงียบงัน คุณหญิงก็เอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา “เป็นอะไรไป พอได้รู้เรื่องของสามีตัวเองมากขึ้น เลยรู้สึกเข้าใจเขามากขึ้นงั้นเหรอ?” เสียงถามเบานั้นไม่ได้แทรกขึ้นมาอย่างจู่โจม แต่กลับตรงจุดอย่างแหลมคม ไลลาหันมามองคุณหญิง ดวงตาเธอฉายแววลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะยอมแพ้ต่อความอ่อนโยนที่เหมือนเข้าใจเธออย่างไม่มีเงื่
