เสียงนาฬิกาโบราณในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์อัศวเกียรติดังขึ้นเรื่อย ๆ เป็นสัญญาณบอกเวลาสายสายของวันใหม่ แสงแดดลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดโปร่งบาง ร่วงโรยลงบนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่รายล้อมด้วยสมาชิกของบ้าน ซึ่งนั่งประจำตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงหนึ่งเดียวที่ยังไม่ปรากฏตัว
เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้สักดังเบา ๆ ไลลาก้าวเข้ามาในห้องอาหารด้วยท่าทางอ่อนล้า ผิวพรรณซีดเซียวจากอาการเมาค้าง ร่างบางในชุดคลุมไหมสีครีมเดินลากเท้าเข้ามาเหมือนร่างไร้จิตวิญญาณ ผมยาวปล่อยสยายดูยุ่งเล็กน้อย แววตาคล้ายจะยังลืมไม่ขึ้น
“ไลลา จะมีวันไหนไหมที่แม่จะได้เห็นลูกตื่นมาด้วยสภาพที่ดูได้กว่านี้หน่อย จะดื่มอะไรนักหนาทุกคืน!” เสียงของคุณหญิงสาลินีดังขึ้นทันทีที่เห็นลูกสาวคนเล็กเดินเข้ามา คำพูดนั้นไม่ได้มีความโกรธเคืองเท่าความเป็นห่วงปะปนอยู่
ไลลาไม่ได้ตอบอะไร นอกจากเดินไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองอย่างเงียบงัน หยิบแก้วน้ำขึ้
