เสียงบทสนทนาเบา ๆ ใต้ร่มไม้หลังคฤหาสน์ลอยมาตามลม ไลลายืนนิ่งอยู่หลังแนวพุ่มไม้ แม้ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ทุกคำพูดจากคนในครอบครัวเขากลับแล่นเข้าสู่หัวใจเธออย่างไม่ทันตั้งตัว
“เธอไม่รู้หรอกว่าคุณโปรดใช้เธอเป็นไม้กันหมา”
“อีกไม่นานพอคุณย่าหยุดหาเจ้าสาวมาให้พี่เขาก็จะปล่อยเธอไป”
หัวใจเธอเหมือนถูกบีบรัดด้วยมือเปล่า น้ำเสียงที่เคยอ่อนโยน สายตาที่เคยใส่ใจ ทุกการกระทำที่ดูเหมือนการดูแล ทุกอย่างที่ผ่านมามันคืออะไร?
ไลลาเบือนหน้าหนีอย่างช้า ๆ พยายามกลั้นน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้า ก้าวเดินช้าลงเรื่อย ๆ พลันมือข้างหนึ่งก็กุมหน้าท้องอย่างไม่รู้ตัว เจ็บ หน่วง ๆ เหมือนบีบจากข้างใน
ทันใดนั้น ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นมาอย่างรุนแรง เลือดสีแดงเข้มไหลซึมลงมาตามเรียวขา ผืนกระโปรงหรูราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือด ไลลารู้สึกว่าทุกอย่างรอบตัวเริ่มเบลอ
เธอพยายามพยุงตัวเองเดินต่อ แต่ภาพตรงหน้ากลับบิดเบี้ยว มือที่ย
