“ตอนนั้นผมชอบมาเล่นกับเพื่อนๆตรงนี้ทุกเย็นเลยนะ แล้วก็ริมแม่น้ำแถบนั้นด้วย กลับบ้านไปโดนแม่บ่นทุกวันเลยว่าสกปรกมาก”
เสียงของเจเลนยังคงดังอยู่ต่อเนื่องตลอดเส้นทางที่เดินกันมา ไม่ว่าจะเป็นตรอกไหน ซอยไหน เจ้าตัวก็หาเรื่องในอดีตมาเล่าให้แพรไหมฟังได้ไม่หยุดหย่อน น้ำเสียงที่ตื่นเต้นกับรอยยิ้มที่มีความสุข ทำให้แพรไหมรับรู้ได้ว่าเจ้าตัวก็คงคิดถึงบ้านเกิดกับเพื่อนสมัยเรียนมากเหมือนกัน
“อือ ก็น่าจะโดนบ่นอยู่หรอก แต่ละที่น่าเล่นตรงไหนก่อน”
“เอ้า ก็เด็กไงครับ เล่นตรงไหนสนุกหมดแหละ พี่ไม่เคยเป็นเด็กเหรอ”
“พูดแบบนี้ไม่ต้องกินแล้วมั้งขนมอะไรนั่นน่ะ”
แพรไหมเงยหน้าขึ้นมองค้อนเจ้าเด็กตัวโตที่เดินโอบเอวเธออยู่ เรียกว่ากอดแน่นจนเดินแทบไม่ได้เลยดีกว่า แต่บอกให้ปล่อยทีไรก็อ้างว่าเดี๋ยวเธอหนาวทุกที
แล้วไอ้ที่ออกมาเดินท่ามกลางหิมะขาวโพลนแบบนี้ก็เพราะเจ้าตัวอยากพาแพรไหมไปกินขนมร้านโปรดที่อวดว่าอร่อยนักหนานั
