“ไอ้เด็กบ้า อื้อ!”
และนั่นเหมือนจะเป็นคำพูดเดียวที่แพรไหมจำได้ ก่อนจะถูกเจเลนจับกินทั้งคืนอย่างที่ภาพความจำไหลย้อนกลับมา มันคือเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ตอนเธอไปพบความจริงที่น่าสดสู จนพาตัวเองไปเมาและสร้างเรื่องบ้าบอขึ้นมาอีกเรื่องอย่างไม่น่าให้อภัย
แต่ตอนนี้ สิ่งที่เธอหลีกหนีมาทั้งคืนกำลังเล่นงานจนแทบหายใจไม่ออก น้ำตามากมายที่ไม่รู้จะใช้วิธีไหนหยุดมันได้ เสียงสะอื้นที่เก็บกลั้นยังไงก็ยังดังออกมาอยู่ดี เพราะความจริงแพรไหมไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้นเลย
ไม่ได้เก่งมากพอจะทำใจยอมรับทุกอย่างได้ ภายในเวลาแค่วันเดียวแบบนี้ คนรักที่ตั้งใจจะมอบเวลาที่เหลือให้ทั้งชีวิต กับคนที่ตัวเองไม่ชอบหน้า กลายมาเป็นคนที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งในชั่วข้ามคืน
ตอนนี้แพรไหมยังตอบตัวเองไม่ได้เลย ว่ากำลังร้องไห้ให้กับเรื่องอะไร
“เป็นไรร้องไห้เก่งจังอ่ะป้า”
เสียงที่ดังตรงหน้าประตูทำเอาแพรไหมที่กำลังก้มหน้าร้องไห้สะดุ้ง ก่
