พิมพิมลขึ้นเสียงมองแพรไหมด้วยสายตาโกรธเคืองหนักขึ้นที่ถูกว่า ทำเอาพิภพต้องรีบหยุดไว้อีกครั้งอย่างเหนื่อยใจ
“คุณพิม! ขอผมคุยกับลูกเองเถอะ”
“เหอะ”
พิมพิมลกอดอกพลางสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น สองคนพ่อลูกต่างส่ายหัวให้กับความน่ารำคาญของเธอ ก่อนจะหันมาคุยกันต่อ
“นานรึยังที่ลูกรู้เรื่องนี้”
“ก็เป็นเดือนแล้วค่ะ”
“เสียใจมากเลยใช่มั้ยลูก”
“ค่ะ แต่ตอนนี้มันไม่ได้มากมายอะไรแล้ว หนูแค่ทำใจไม่ได้ที่จะมาบอกพ่อ หนูรู้ว่าพ่อคาดหวังว่าหนูจะมีครอบครัวที่ดีไวๆ หนูขอโทษนะคะแต่หนูแต่งกับเค้าไม่ได้แล้วจริงๆ”
แพรไหมบอกออกมาน้ำตาคลอ ไม่ใช่เสียใจเรื่องความรักเพราะเธอทำใจได้มากขึ้นแล้ว แต่เป็นความเสียใจที่พ่อตัวเองจะต้องเจ็บปวดไปกับเธอด้วยต่างหาก เพราะไม่ว่ายังไงวันนี้แพรไหมก็จะบอกเรื่องของแพรพลอยอยู่ดี ถ้าจะโทษใครก็โทษพิมพิมลที่ทำให้เธอทนไม่ไหวนั่นเถอะ
“ไม่เป็นไรลูก ไม่ต้องร้องนะ พ่ออยากให้แพรมีครอบครัวที่ดีก็จ
