เกิดความเงียบขึ้นหลังจากที่เจเลนถามคำถามนั้นออกมา ไม่ใช่ความเงียบที่เกิดจากความอึดอัดอะไรหรอก ก็แค่ความหวานล้ำในแววตาของเจเลนมันชัดเจนซะจนแพรไหมใจสั่น
ราวกับช่วยย้ำหัวใจตัวเอง ว่าแพรไหมก็หวั่นไหวกับเจเลนไปตั้งขนาดนั้น ขนาดที่ไม่กล้าสบตานานๆ ไม่กล้ามองรอยยิ้มบนใบหน้าดูดีไร้ที่ตินั่น เพราะเพียงแค่คิดว่าเจเลนกำลังมอบทุกอย่างนั้นให้เธอ
ทั้งความรู้สึกที่เปี่ยมล้น กับทุกอย่างที่เป็นเจเลนที่แสนดีคนนี้ ใจมันก็สั่นไหวไปหมดเลย
“แล้วคิดว่าไงล่ะ”
“แค่ตอบมาตรงๆก็ไม่ได้นะคนเรา บอกหน่อยสิอยากรู้นะครับ”
“ไม่บอก”
“อย่าเล่นตัวน่า บอกหน่อยเร็วๆ”
“แล้วทำไมต้องอยากรู้ล่ะ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับนายเลยนี่นา”
แพรไหมแสร้งบ่ายเบี่ยงไปเรื่อย เพราะรู้สึกหน้าร้อนเกินกว่าที่จะหันไปมองหน้าเจเลนได้ สายตาเธอจะเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว้มิดได้ยังไง ในเมื่อเจเลนอยู่ตรงหน้าใกล้ๆกันขนาดนี้
“ใครว่าไม่เกี่ยว เกี่ยวมากๆเลยต่
