“พูดมาสิ เธออยากพูดอะไร” ป้าฬิยืนหน้านิ่ง เวลานี้เธอจริงจัง เธอไม่เล่นเหมือนช่วงที่ผ่านมา เธอโกรธผมจริง ๆ แผลผมก็เจ็บยังต้องมาเจออะไรแบบนี้ตอนนี้ โคตรจะแย่ ผมไม่ได้อยากให้เธอโกรธ
ผมเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหา คว้ามือเรียวเล็กมากุมไว้ เมื่อผมจับมือป้าฬิก็ตาขวางใส่ “ใจเย็นก่อนฬิ”
“ต่อให้เราไม่รักกัน แต่ผัวมีเมียน้อย เอาเมียน้อยมาเย้ยขนาดนี้ต้องใจเย็นเหรอ มันจะเกินไปไหมปรานต์ ที่นี่โรงพยาบาลของปู่ฉันนะ เธอไม่ได้หยามแค่ฉัน เธอหยามตระกูลฉันด้วย เธอทำขนาดนี้ฉันว่าไม่ใช่เรื่องยากที่เราจะหย่ากัน”
“ผมไม่ได้ให้รดามานะฬิ เธอมาได้ไงไม่รู้”
“เป็นเหตุผลที่ทุเรศมากปรานต์ เธอแก้ตัวแบบนี้ได้ไง”
“ผมพูดจริง ๆ ฬิคิดว่าผมจะโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ คิดว่าผมไม่รู้หรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน ผมจะให้เธอมาทำไมฬิ” ผมเองก็ไม่รู้ว่ารดารู้เรื่องป่วยของผมได้ยังไง บางทีอาจจะรู้เพราะผมบอกเพื่อนในกลุ่มแชตเนื่องจากพวกมันสงสัยว่าผมหาย
