ปรานต์หายไปสองสามชั่วโมงก็กลับมาทิ้งตัวลงนอนข้างฉัน สวมกอดฉันจากทางด้านหลัง เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นเบา ๆ “ยังไม่หลับใช่ไหมครับ”
“อืม” ฉันเดาว่าเขาไปเช็กความจริงมาและก็คงสะเทือนใจกับสิ่งที่ได้รู้ จะโทษใครได้ในเมื่อที่ผ่านมาเขาปิดหูปิดตาเลือกจะมองจะฟังแค่สิ่งที่อยากรับรู้ มาเสียใจวันนี้ก็ไม่ทันแล้ว
“ผมดูโง่มากใช่ไหมครับ”
“มากค่ะ”
“ผมแค่รักเอง”
“เธอรู้ไว้นะปรานต์คนเรามักงมงายเพราะความรู้สึกที่มากเกินไป เมื่อไหร่ที่เธอรักคนอื่นมากกว่าตัวเธอเมื่อนั้นเธอจะกลายเป็นคนที่ทำอะไรไม่ไตร่ตรอง”
“พี่ฬิ พี่ไม่เคยรักใครเลยเหรอ เกิดมาอายุขนาดนี้พี่เคยมีรักครั้งแรกบ้างไหม” ปรานต์ถามขณะที่กอดฉันจากทางด้านหลัง รักครั้งแรกงั้นเหรอ เกิดมาฉันยังไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนั้นเลย อย่างที่รู้ฉันใช้เงินซื้อทุกอย่างมาตลอด ไอ้ความรู้สึกแบบนั้นดูท่าจะเกิดขึ้นก็คงเกิดขึ้นกับคนโปรด
“ไม่ ไม่เคยมีรักแรกและไม่เคยมีความรัก”
“ค
