“แล้วสรุปจบที่ตรงไหนอะ” ไข่เจียวตั้งคำถามหลังจากที่ฉันเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้ฟัง
“ตรงนี้ไง” ฉันชูเท้าให้ดู ที่ใส่อยู่เป็นรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดัง รองเท้าคู่ครอบครัวพ่อแม่ลูก เด็กชาร์ลนั่นคงรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่มีทางปล่อยให้ลูกไปกับเขาเพียงลำพังเขาถึงได้จองรองเท้าพวกนี้ไว้ เป็นฉันเองที่ไม่ได้ใส่ใจว่าลูกจะไปซื้อรองเท้าแบบไหน พอถึงที่ลูกก็คะยั้นคะยอไปแล้ว ฉันเหรอจะกล้าขัดลูก
“โห รุ่นนี้หายากนะเนี่ย เข้าไทยน้อยมาก ใครจ่ายอะเจเจ้หรือปล่า”
“นี่หล่อนฉันเปย์เฉพาะที่ถูกใจ แล้วตอนนี้ก็เลิกเปย์แบบนั้นแล้ว เด็กชาร์ลนู้นที่ซื้ออะ”
“โห ลงทุนนะเนี่ย จากที่เจเจ้เล่ามาเด็กคนนี้จ่ายตลอดทุกครั้งที่ไปเที่ยวด้วยกันใช่ปะ”
“ใช่ สองเดือนที่ผ่านมาเซฟเงินในกระเป๋าพี่มาก เด็กนั่นหมดกับคนโปรดหลายล้านละมั้ง ตามใจเก่งยิ่งกว่าพี่ซะอีก”
“เอาจริงไม่ใช่เงินน้อย ๆ เลยนะ เขาคงชอบเจเจ้มาก”
“มันแปลกนะ ใช้เงินมาก
