ย่างเข้าเดือนที่สามที่ปรานต์หายตัวไป คนของฝั่งศิวะวานนท์และตรีโยธายังคงออกตามหา ทว่าไม่มีวี่แวว ไม่มีวี่แววทั้งปรานต์และรดา ฉันไม่ได้ฟูมฟายให้ใครเห็น ก็อย่างที่รู้กันนั่นแหละฉันไม่ชอบร้องไห้ ถ้ามันสุดจะทนก็ร้องคนเดียว คิดนะว่าคงจะเสียใจได้เต็มที่มากกว่านี้ถ้าไม่มีเรื่องเด็กรดาเข้ามาแทรก ฉันจะมั่นใจเต็มร้อยว่าปรานต์ถูกทำร้ายจากคนอื่น ทว่าอย่างที่รู้กันเมื่อทุกอย่างมันยังคลุมเครือฉันจะออกตัวแรงได้ยังไง ในมือฉันไม่มีหลักฐานอะไรที่บอกว่าปรานต์ถูกทำร้าย สิ่งเดียวที่มีคือการโทรมาครั้งสุดท้ายของปรานต์ ก็ยืนยันไม่ได้ว่าโดนคนทำร้ายจริงหรือสร้างเรื่องโกหก
“เจเจ้อยากไปเที่ยวไหม” ไข่เจียวเอ่ยถาม
“ไม่อยาก” ฉันตอบและนั่งเหม่อเงียบ ๆ ไข่เจียวย้ายข้าวของบางส่วนมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่บ้านของปรานต์ ใช่ ฉันยังอยู่ที่บ้านหลังนี้เพราะปู่ของปรานต์บอกว่ามันคือของฉัน คุณทวดของปรานต์อาการโคม่านอนไม่ได้สติที่โรงพย
