ท้องฟ้าในฤดูหนาวกระจ่างสดใส ปุยเมฆก้อนหนาที่เคยเกาะกลุ่มรวมตัวกัน ตอนนี้สลายเหลือเพียงแค่ก้อนบางเบาพองามตา หล่อนควรจะยิ้มกว้างๆ ให้กับบรรยากาศสวยงามตรงหน้า แต่ทำไมนะ ทำไมกลับยิ้มไม่ออกเลยสักนิด
หยาดน้ำตาหลั่งรินออกมาเปื้อนแก้มนวล ความโหยหาที่มีต่อชายอันเป็นที่รักเข่นฆ่าหล่อนทุกเสี้ยววินาที ร่างกายของหล่อนเดินออกมาจากดาร์กอน คาสเทลโลเกือบสองอาทิตย์แล้วก็จริง แต่หัวใจของหล่อนยังคงฝังแน่นอยู่ที่นั่น
แสนดีสะอื้นแผ่วเบา ขณะยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตาที่ไหลรินออกมาตามร่องแก้ม หล่อนไม่ได้เจอเพเรอคลิสอีกเลยตั้งแต่ตัดสินใจหนีเขาออกมาในค่ำคืนนั้น ซึ่งเขาก็ไม่ได้ออกตามหาหล่อนเช่นกัน
แม่กับเดลล่ารู้ดีว่าหล่อนอยู่ที่นี่ และก็พยายามจะส่งข่าวคราวของเพเรอคลิสมาให้เสมอ แต่เป็นหล่อนเองที่ปิดหูปิดตาไม่อยากรับรู้ หวังว่าตัวเองจะลืมชายหนุ่มได้ แต่จนกระทั่งบัดนี้ หล่อนก็ยังไม่ลืมเขา ลืมไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว
