เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ทุกคนก็ไปรวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่น ต่างพูดคุยและเล่นกับหลานสาวอย่างสนุกสนาน จนเธอพาลูกลงมาฝึกคว่ำฝึกคลานในคอกพลาสติกสีสด คุณพี่หมอจอมจุ้นก็ลงมานั่งวุ่นวายกับเธอและลูกอีกแล้ว
เขาอุ้มลูกของเธอไปกอดแนบอกแกร่ง มือใหญ่ลูบหลังลูกน้อยแผ่วเบาอย่างทะนุถนอมราวกับนี่คือของขวัญที่มีค่าที่สุดในชีวิต พิชญะจูบลงที่กระหม่อมน้อยๆของลูกรักเบาๆ เขาทั้งกอดทั้งหอมลูกของเธอแบบนั้นอยู่หลายครั้ง ซึ่งเธอก็แอบสังเกตเห็นเขามีน้ำตาคลอจวนเจียนจะหยดไหลอีกแล้ว
ลูกสาวผู้มีมนุษยสัมพันธ์ดีเด่นของเธอก็ช่างกระไร คนแปลกหน้า แม้จะเป็นพ่อแท้ๆก็ช่างเถอะ แต่คนไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อนก็ปล่อยให้เขากอดเขาหอมอยู่นั่น แถมมือน้อยๆ แขนป้อมๆ นั่น ก็ดันไปกอดเขาตอบเสียแน่น แม้แขนสั้นๆนั้นจะไม่สามารถโอบรัดรอบร่างใหญ่ได้ แต่ก็กางแขนนั้นแนบชิดร่างเขา ซ้ำยังแนบหน้ากลมป้อมลงที่อกแกร่งของเขาอีกต่างหาก นี่แหละหนาสายส
