“ข้าวครับ ตื่นเถอะครับ ผมหิวแล้วนะ”
พิชญะปลุกขวัญข้าวให้ตื่นนอน เพราะนี่ก็ใกล้เวลาอาหารกลางวันเข้าไปทุกทีแล้ว หญิงสาวบิดกายไล่ความเมื่อยขบจากกิจกรรมยามค่ำคืน
เป็นอย่างที่กลัวจริงๆ หมอหื่นจับเธอฉีดยาด้วยเข็มยักษ์แข็งโป๊กซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนน้องสาวเธอเกือบจะอักเสบอีกรอบเขาจึงยอมหยุด ไม่รู้ว่าไปอดอยากปากแห้งมาจากไหน ถึงมีอารมณ์อย่างว่าได้เกือบตลอดเวลาและต่อเนื่องแบบนี้
“ข้าวไม่ไหวแล้วนะคะหมอ ระบมไปหมดแล้ว”
“ไม่ได้หิวแบบนั้นครับ หิวข้าวจริงๆ จะเที่ยงแล้วนะครับ”
“งั้นรอข้าวอาบน้ำแป๊บนึงนะคะ ออกไปทานข้างนอกกัน ข้าวอยากเห็นเดือนเห็นตะวันบ้าง”
หญิงสาวส่งค้อนน้อยๆให้กับเขา โทษฐานที่แทบไม่ยอมให้เธอลงจากเตียงเลย นี่ก็ผ่านไปสองวันแล้วที่เขากักขังเธอไว้ให้อยู่แต่ในอ้อมกอดของเขาและบนเตียงของเธอ
หมอหนุ่มหัวเราะน้อยๆ กับอาการแสนงอนของหญิงสาวตรงหน้า ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ดูน่ารักน่าแกล้งไปหมด สองวันที่ผ่
