นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว แต่ยังไร้วี่แววและข่าวคราวของขวัญข้าวและลูกในท้อง เพราะเธอยังไม่ยอมติดต่อใครกลับมาที่เมืองไทยอีกเลย แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ตาม
พิชญะเฝ้าคอยแวะเวียนมาถามข่าวคราวของเธอกับลูกจากพ่อแม่เธอเสมอแต่ก็ต้องคอตกกลับไปทุกครั้ง
เธอหายไปนานมากแล้ว นับเวลาดูก็จวนเจียนที่เธอจะครบกำหนดคลอดเต็มที พิชญะเป็นห่วงเธอและลูกมาก ไม่รู้ว่าป่านนี้จะอยู่กันอย่างไร ลำบากมากน้อยแค่ไหน คนท้องแก่ใกล้คลอดที่ต้องอยู่คนเดียวในต่างแดนไม่มีใครดูแลแม้กระทั่งสามี
เขาเจ็บใจตัวเองมาก เป็นหมอสูติฯ ดูแลผู้หญิงตั้งท้องมานับพัน แต่แค่ลูกเมียตัวเองกลับไม่มีปัญญาได้ดูแล ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างกายเธอจะเปลี่ยนไปแบบไหน ท้องโตหรือไม่ ทานอาหารที่มีประโยชน์มากน้อยเพียงใด พัฒนาการของลูกน้อยในครรภ์นั้นจะเป็นอย่างไร หรือแม้กระทั่ง ลูกรักของเขาจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เขาก็ไม่รู้เลย
“เหนือ เหนือ เหม่ออะไรอยู่หรอ”
เสียงหว
