เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ท่ามกลางบรรยากาศหรูหราในงานเลี้ยงส่วนตัวที่จัดขึ้นกลางลานดาดฟ้าของโรงแรมห้าดาว เอกวินเจ้าภาพของงานเดินชนแก้วกับธรรศชวินพลางหัวเราะกลั้วเสียงดนตรี
“คิดว่าจะเบี้ยวนัดแล้ว” เอกวินแซว
ธรรศชวินยกแก้วขึ้นกระดกเล็กน้อย แววตาฉายความผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง
“ฉันมาเพราะบอกว่าไม่เชิญแขกอย่างอลิสามา”
“ก็ไม่ได้เชิญจริงๆ นะ…” เอกวินหัวเราะแห้งๆ ยังไม่ทันจบประโยค เสียงส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อนก็ดังขึ้นเบาๆ ตามมาด้วยเสียงเรียก
เขาหันขวับไปตามเสียง แล้วสายตาก็ต้องกระตุกเบาๆ เมื่อเห็นอลิสาในชุดเดรสเปิดไหล่สีงาช้าง เดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจและรอยยิ้มบางที่พยายามแต่งให้ดูนุ่มนวลที่สุด
“สวัสดีค่ะคุณวินซ์ คุณเอกไม่คิดว่าจะเจอกัน” เธอส่งเสียงใสอย่างนุ่มนวล รู้ว่าเขามางานนี้จึงสั่งให้คนของพ่อไปตามหาการ์ดเชิญมาให้ได้ แม้จะรู้ว่าเอกวินไม่ได้เชิญก็ตาม
ชายหนุ่มเหลือบตาไปทางเอกวินทันที แว
