ภายในห้องรับแขกกว้างขวางของคฤหาสน์ เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินช้าๆ อย่างเยือกเย็น แต่บรรยากาศในห้องกลับอึดอัดราวกับถูกบีบรัดด้วยถ้อยคำของมารดา
“วินซ์แม่อยากให้ลูกพาหนูอลิสไปดูงานที่ภูเก็ตด้วย” เสียงของคุณหญิงวีณาเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ แต่แววตาแน่วแน่ไม่เปิดทางให้ปฏิเสธง่ายๆ
เขาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มงานในมือสายตาคมกริบสบตาแม่ตรงๆ แววไม่พอใจฉายวาบ
“ผมไปแค่สามวันงานเยอะมาก ไม่ใช่ทริปเที่ยวเล่น อย่าให้ผมต้องดูแลใครเพิ่มเลยครับ”
“หนูอลิสเป็นคู่หมั้นของลูก เรื่องแค่นี้ยังทำให้ไม่ได้ แล้วต่อไปจะทำอะไรได้? อย่าลืมว่าอีกไม่กี่เดือนก็จะแต่งงานกันแล้ว!”
เขากลืนน้ำลายลงอย่างขื่นๆ มือกำแน่นข้างแฟ้มงาน อลิสาไม่ยอมรามือจากเขาจริงๆ เขาเงยหน้ามองแม่ด้วยแววตาไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด
“คุณแม่กำลังบังคับผมเกินไปแล้ว ผมบอกแล้วว่างานนี้ผมจะไปคนเดียว!”
“สะใภ้ของตระกูลศิวะนันทเวศน์ ต้องเป็นผู้หญิงที่พร้อมเดินเคียงข้างล
