“นี่มันเรื่องจริงเหรอ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย”
ช่อม่วงเอามือทาบอก ทิ้งแผ่นหลังพิงพนักโซฟาแล้วยกยาดมขึ้นอังจมูก ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเรื่องที่หลานชายเล่ามาจะคือความจริง แต่เธอรู้จักหลานชายเธอดีว่าเขาไม่ใช่คนชอบโกหก ดังนั้นเรื่องที่ได้ยินถึงทำเอาเธอลมจับอยู่นี่ไง
คิริวพยักหน้ารับ มือใหญ่ของเขายังคงกุมมือเล็กของอลิษาซึ่งนั่งอยู่ข้างกันบนโซฟาในห้องนั่งเล่นตลอดเวลา
หลังจากที่แขกผู้ใหญ่ทยอยกลับกันหมดแล้ว ครอบครัวของเขา รวมป้าทั้งสองคนและลูกพี่ลูกน้องก็เรียกเขาและอลิษาเข้ามานั่งคุยกันถึงเรื่องที่เขาโพล่งออกไปเมื่อช่วงหัวค่ำ
เมื่อได้ยาดมจนหายใจโล่งขึ้น ช่อม่วงก็หรี่ตามองใบหน้าสวยหวานของคนตัวบางอย่างจับผิด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าครอบครัวของพิมพ์พลอยซึ่งดูดีไปหมดจะเป็นคนแบบนั้นไปได้
“เธอมีหลักฐานไหม มากล่าวหากันลอย ๆ ไม่ได้นะ”
“เอ่อ ไม่มีค่ะ พ่อของลิซไม่เคยรู้ตัว รู้อีกทีก็ไม่เหลืออะไรแล้วค่ะ”
“แล้ว
