เสียงนาฬิกาปลุกร้องเตือนเป็นครั้งที่สอง แต่คนตัวบางซึ่งเพลียจากการโดนจอมมารในคราบคนหื่นรังแกครั้งแล้วครั้งเล่ายังไม่ยอมรู้สึกตัว
เป็นจอมมารจอมตะกละที่กดปิดเสียงให้แล้วขยับขึ้นคร่อมร่างบอบบางขาวผ่องซึ่งนอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมกอดของเขามาทั้งคืน
ยัยแม่มดน้อยผู้น่าสงสารลืมตากลมโตขึ้นช้า ๆ เมื่อรู้สึกวาบหวามบริเวณหน้าอกและจุดอ่อนไหวกลางกายสาว เธอเห็นเขากำลังดูดดึงหน้าอกเธอราวกับทารกน้อยผู้หิวกระหาย โดยที่มือใหญ่ก็กรีดไล้ไปตามรอยแยกเพื่อเรียกหยาดน้ำหวาน
“ริว ทำอะไร”
เสียงที่ถูกเปล่งออกมาหลังจากตื่นเต็มตาที่คิดว่าดัง มันกลับแหบพร่าเหลือเกิน
“กินนมไง อาหารเช้าที่มีประโยชน์ของฉัน”
“มะ ไม่ ไม่ใช่อย่างนี้”
“แล้วอย่างไหนล่ะ หืม”
เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ นี่เป็นคืนแรกที่เขาและเธอได้นอนค้างคืนด้วยกันจนถึงเช้าโดยที่ได้ตื่นมาในอ้อมกอดของกันและกันอย่างแท้จริง
ใบหน้าสวยหวานงัวเงียแลดูน่ารักน่าแก
