ใบหน้าของเธอที่แทบอยากจะเอามีดในมือนั่นเฉือนฉันเป็นชิ้นๆ แววตาดุร้าย ไร้ซึ่งความปราณีจ้องเขม็งมายังฉันแบบไม่ละสายตา เธอก้าวขามาข้างหน้าฉันช้า ๆ ก้มมองฉันที่นั่งบนเก้าอี้อยู่ด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะยกเท้าเหยียบบนต้นขาฉันลงแรงกดอย่างหนักก่อนจะพล่ามออกมาไม่รู้จบ
“มึงรู้ตัวบ้างไหม ว่ามึงฆ่าน้องกู”
“เหอะ..กูฆ่าใครไปบ้าง กูไม่เคยจำ” ฉันเอ่ยออกมาพลางมองหน้ามันด้วยใบหน้ากึ่งยิ้ม จนผู้หญิงนั่นแสดงแววตาก้าวร้าวใส่พร้อมกับลงส้นเท้าบนหน้าขาฉันอย่างแรง
“มึง...มึงมันเลว กูจะฆ่ามึง ฆ่าทั้งตระกูลมึง” พูดจบ แทนที่ฉันจะโกรธฉันกลับหัวเราะลั่น
“ฮ่า.....นี่ มึงมีสิทธิ์มาว่ากูเลวงั้นเหรอ ก่อนจะพูดได้ส่องกระจกมองดูตัวมึงเองบ้างปะ”
“....”
“คนที่กูจะสั่งให้ลูกน้องฆ่าได้ ก็มีแต่พวกลอบฆ่ากูทั้งนั้น หรือไม่จริงที่น้องมึงถูกส่งมาฆ่ากู”
“....” ไร้เสียงตอบรับแต่ใบหน้าของยัยนั่นก็กัดฟันกรอด นี่แหละนะสัจธรรมของวงกา
