เกือบสองปีผ่านไป
(Well Part.1)
ณ.ห้องตรวจโรงพยาบาล
“คุณหมอเวลล์คะ นี่ก็เลยเวลาพักแล้ว กลับไปพักก่อนดีไหมคะ” พยาบาลสาวคนหนึ่งพี่คอยทำหน้าที่ช่วยเหลือผม เอ่ยถามตามมารยาท
“ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่หิวยังรับตรวจได้อยู่” ผมเอ่ยกับพยาบาล
‘ก๊อก...ก๊อก..ก็อก’ เสียงคนเคาะประตูห้อง ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไอ้อาร์ทมันนั่นแหละ อ่อลืมบอกไป ตอนนี้พวกเราทั้งสามคนเรียนจบอย่างเป็นทางการแล้ว และทั้งไอ้แม็ก และไอ้อาร์ทต่างก็มาเป็นหมอที่โรงพยาบาลของผมเช่นกัน
“ไปพักบ้าง มึงอย่าหักโหมที่เหลือกูทำต่อเอง” ไอ้อาร์ทค้อนสายตาใส่ผม เอาจริงๆ ผมง่วงมากแหละแต่ที่ยังฝืนทำแบบนี้เพราะกลัวจะคิดฟุ้งซ่าน แม้มันจะผ่านไปเกือบสองปีแล้ว ผมก็ยังไม่เคยลืม...เธอได้เลย ดังนั้นที่ผ่านมาชีวิตผมเวลาส่วนตัวผม แทบจะอุทิศตนให้กับการเป็นหมอรักษาคนไข้เพียงอย่างเดียว
“ฝากด้วยแล้วกัน ของตัวไปงีบก่อน มีอะไรโทรมาเรียกกู”
“เออ”
ผมเดินตรงไปย
