สติฉันเตลิดจนเกินควบคุม รีบเบนสายตามองไปทางอื่น ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจอเขา แม้ฉันจะทำใจได้บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะร้อยเปอร์เซ็น ฉันยังรักเขาอยู่มากก็จริง แต่ก็ยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับสายตาที่ผิดหวังเหมือนตอนนั้นได้
“ทั้งคู่รู้จักกันด้วยเหรอจ๊ะ” เสียงของแม่พี่เวลล์เอ่ยออกมา
“ครับแม่ รู้จักกันดีมากด้วยครับ”
“ดีจัง งั้นแม่ก็ไม่ต้องแนะนำมาก ส่วนท่านนั้นคุณวิทย์เป็นเพื่อนของพ่อลูก”
“สวัสดีครับ อาวิทย์”
“อืม...เด็กน้อยตอนนั้น เติบโตเป็นหมอแล้วเหรอเนี๊ย เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ” พ่อของฉันเอ่ยออกมา
“หรือว่าคุณอา คือ...คนไข้ของคุณพ่อที่โรงพยาบาลตอนนั้น” ฉันที่เบนหน้าไปทางอื่น แต่พอหูได้ยินเสียงสนทนาระหว่างพ่อกับพี่เวลล์ก็ทำให้ฉันแปลกเพิ่งขึ้นอีก พวกเขารู้จักกันเหรอ
“ใช่แล้วล่ะ เป็นอาเอง”
“งั้นแสดงว่า เด็กหญิงตอนนั้นก็คือ”
“อืม หนูแจน ลูกอานี่แหละ ไม่เชื่อใช่ไหมลูกของอาจะรอดกลับมาแข็งแรงได้” ฉันเริ่มส
