las vegas
นี่ก็ผ่านมาเกือบจะเข้าสู่ปีที่สองแล้ว ฉันบิดลัดฟ้ามาเรียนแลกเปลี่ยนที่นี่หนึ่งปี ก็เทียบเท่ากับเรียนจบแล้วนะสิ แต่ฉันยังไม่กลับหรอก ฉันยังอยากอยู่ที่อเมริกา ได้อยู่กับพ่อ ได้ท่องเที่ยวผ่อนคลายเผื่อว่าจะลืมเลือนเขาได้สักหน่อย
ฉันเริ่มทำใจได้ ใช้ชีวิตโดยที่ไม่โหยหา ไม่อาลัยอาวรณ์เหมือนตอนมาใหม่ ๆ พยายามทำกิจกรรม ช๊อปปิ้ง ใช้ชีวิตให้สุดโต่งอย่างที่ตอนอยู่ที่บ้านเกิดไม่ได้ทำ ส่วนเรื่องงานของพ่อนะเหรอ ตั้งแต่พ่อทราบเรื่องราวตอนนั้น ฉันก็โดนดุยกใหญ่ ชนิดที่ว่าหูชาไปสามวันเจ็ดวัน แม้ว่าผลลัพธ์ที่ออกมาจะดีแค่ไหน แต่เพราะทำอะไรเกินตัวไม่ห่วงชีวิตจนได้รับบาดเจ็บแบบนั้นคนเป็นพ่อที่ไหนจะทำใจได้ พ่อฉันน่ะ รักฉันมากปานฟ้าแต่ไม่เคยพูดออกมาเท่านั้นเอง ครอบครัวเราเหลือกันเพียงสองคนไม่รักกันสิแปลก
“ว่าแต่ แฟรงค์ มันหายหัวไปไหนเนี่ย” ฉันกำลังนั่งดื่มเงียบๆ ในคลับสุดหรูแห่งหนึ่งในลาสเวกัส มองหาคน
