ภายใต้ดวงตาของเราที่มองไปนั้น ปรากฏเป็นกลุ่มอันธพาลราวสามคน ที่กำลังพังหาบเร่ของคุณยายจนเกลื่อนระเนระนาด ผู้คนใกล้เคียงต่างถอยห่างไม่กล้ายุ่ง ได้แต่มองดูอยู่ไกลๆ ไม่มีใครเข้าไปช่วยเหลือเลยสักนิด จวบจนอันธพาลคนหนึ่งที่ดูกร่างที่สุดคว้าคอเสื้อของคุณยายที่กำลังนั่งก้มไหว้จนตัวสั่นนั้นให้ลุกขึ้น
“ได้เงินแล้วนี่ เอามาให้พวกกูซะ” เสียงตวาดของหนึ่งในอันธพาล
“ขอร้องเถอะจ๊ะ ยายเพิ่งจะขายได้วันแรกเอง ยายจ่ายดอกเบี้ยหมดไม่ไหว”
“อิแก่ กูเห็นเมื่อกี้มึงได้เงินจากลูกค้าเป็นพัน มึงเอามา”
“ยายต้องเลี้ยงหลาน ขอแบ่งจ่ายได้ไหมจ๊ะ ยายขอ”
“อีแก่ พูดไม่รู้เรื่องเหรอมึง หน็อย!!!” ฉันที่ยืนมองกัดฟันทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว จะเสียลุคก็ให้มันรู้ไปมาเฟียอย่างฉันก็มีคุณธรรมพอ ใครจะทนดูคนแก่โดนทำร้ายได้ลงคอกันล่ะ ถ้าเขาจะโกรธฉัน จะเกลียดฉัน เพราะมีเรื่องต่อยตีต่อหน้าเขาก็ช่างแมร่งแล้ว ฉันไม่สนใจแล้วล่ะ
ฉันตัดสินใจ
