ดึกมากแล้วแต่ยายหนูฟ้าใสยังไม่ยอมนอน แถมยังเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นหาแม่จ๋า ต่อให้ผู้เป็นพ่อจะปลอบประโลมด้วยถ้อยคำไหน เด็กน้อยก็ไม่ยอมฟัง เพราะตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลยังไม่เห็นหน้าแม่จ๋าเลยสักครั้ง
“ฮึก…ฟ้าใจ๋หยักหาแม่จ๋า”
“วันหลังค่อยไปนะคะ วันนี้ดึกแล้ว หนูต้องนอนค่ะลูก”
จักรพรรดิยังคงหลอกล่อลูกสาวด้วยถ้อยคำเดิมซ้ำๆ เหมือนอย่างเช่นทุกคืนที่ผ่านมา หากเขาอยู่ที่เกาะ และไม่ติดธุระสำคัญอะไร เขาจะเป็นคนกล่อมฟ้าใส จนลูกหลับ เขาถึงจะไปนอนเป็นเพื่อนบูรณิมา ไม่ใช่ว่าเห็นความสำคัญของเมียมากกว่าลูก เพียงแต่ห้วงเวลานี้คือช่วงที่เลวร้ายที่สุดสำหรับบูรณิมา จิตใจของเธอบอบช้ำหนัก เปราะบางมาก และพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ฉะนั้นเขาจึงอยากดูแลเธออย่างใกล้ชิด
ครั้นจะหอบลูกไปนอนกับเมียที่กระท่อมกลางป่า เพราะหัวเด็ดตีนขาดยังไงเธอก็ไม่ยอมย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน บูรณิมาก็ปฏิเสธเสียงแข็ง เธอไม่
