ทันใดนั้นเธอก็ทำตาโต เมื่อได้ยินเสียงไขประตูจากอีกฝั่ง อึดใจต่อมาประตูเจ้ากรรมก็เปิดผ่างออก ปรากฏว่าเป็นบุญลือที่ไขประตูให้เธอ แวบหนึ่งบูรณิมานึกตงิดใจ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายตามจักรพรรดิกับคนของเขาไปแล้ว แต่ก็ต้องพับความสงสัยเล็กๆ ที่ผุดขึ้นมาในหัวเอาไว้ เมื่อบุญลือเอ่ยขึ้น
“มีคนโทรมาบอกผมว่า…ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้อยู่ทางท้ายเกาะ”
“งั้นเรารีบไปดูกันเถอะ”
บูรณิมาตัดสินใจโดยไม่ลังเล
จากนั้นทั้งคู่ก็วิ่งออกจากคฤหาสน์หลังงาม แล้วมุ่งหน้าไปขึ้นรถกระบะกลางเก่ากลางใหม่ของบุญลือที่สตาร์ตเครื่องทิ้งเอาไว้ จากนั้นบุญลือก็เหยียบคันเร่งไปยังจุดที่คนโทรมาแจ้งเบาะแส
“น้าบุญลือโทรบอกคุณจักรพรรดิหรือยัง?”
“โทรบอกแล้ว แต่นายหัวคงไปถึงที่นั่นช้ากว่าเรา เพราะตอนนี้นายหัวพาคนไปถึงหน้าเกาะ ซึ่งอยู่คนละฟากกับท้ายเกาะ ต้องใช้เวลาในการวกกลับมาพอสมควร”
ยิ่งฟ้ามืดสนิทบูรณิมายิ่งใจคอไม่ดี เพราะการตามหาเ
