คนถูกโน้มน้าวด้วยถ้อยคำอ่อนโยนยังคงนิ่งเงียบ
“…”
“โทรศัพท์ของบี๋ ป๋าไปเอามาให้จากกรุงเทพเชียวนะ”
แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีเวลาว่างมากจนถึงขนาดไปกลับกรุงเทพกับเกาะเพื่อไปเอาโทรศัพท์และโน้ตบุ๊ก จริงๆ แล้วเขาเอามันมาพร้อมกัน แต่เอามาให้เธอคนละครั้ง เพราะอยากเรียกร้องความสนใจ อยากให้เธอยอมหันมามองเขาบ้าง เพียงแค่ปรายหางตามองนิดเดียวก็ยังดี ไม่ใช่เอาแต่เมินเฉยอยู่แบบนี้ แต่ที่เอามือถือมาให้เธอทีหลัง ก็เพราะมัวแต่ทำใจ เขากลัวเหลือเกิน กลัวว่าเธอจะโทรไปขอความช่วยเหลือ และให้คนมาพาไปจากที่นี่
“ป๋าจ่ายรายเดือนให้แล้ว บี๋อยากจะโทรหาใครก็ได้ทั้งนั้น แต่ได้โปรด…อย่าไปจากป๋าก็พอ”
น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยบอก ท้ายประโยคคนที่ไม่เคยก้มหัวให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนในชีวิตก็ถึงขั้นยอมทิ้งทิฐิเอ่ยปากวิงวอน ด้วยเกรงว่าคนหัวใจเด็ดเดี่ยวจะทิ้งเขาไป และหายเข้ากลีบเมฆตามที่เธอเคยกล่าวไว้ ว่าหากออกไปจากที่นี่ได้เขาจะไม่ม
