เพราะถูกเขาเคี่ยวกรำด้วยบทรักฮอตฉ่า ตักตวงความสาวอย่างเอาแต่ใจ จนร่างกายไม่ไหว รุ่งสางวันถัดมาบูรณิมาจึงจับไข้ตัวหนาวสั่นไม่ได้สติ และก็เป็นจักรพรรดิที่จำต้องดูแลคนป่วยอย่างช่วยไม่ได้ เขากลับบ้านไปในยามสาย แต่เรียกให้เอื้อมพรมาดูแลเธอ ท่ามกลางสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก เอื้อมพรไม่ใช่คนโง่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็ต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ไหนจะรอยสวาทบางแห่งตามร่างกายที่ยังไม่เลือนหายไปอีกล่ะ ดีหน่อยที่อีกฝ่ายแค่เม้มปากหน้าแดง ไม่ได้พูดอะไรออกมาให้เธออับอาย แต่กระนั้นบูรณิมาก็ยังอดรู้สึกเก้อกระดากไม่ได้
“พี่บี๋กินข้าวนะจ๊ะ จะได้กินยา”
สาวน้อยถือจานข้าวออกมาจากทางห้องครัวที่อยู่ปีกซ้ายของกระท่อมกลางป่า บูรณิมาเพิ่งได้สำรวจว่ากระท่อมสองชั้นทำด้วยไม้ซุง มีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องน้ำ และหนึ่งห้องครัว แต่ดูเหมือนน้ำจะไม่ไหล ดีที่มีน้ำในอ่างอาบน้ำหลงเหลืออยู่มากพอสมควร เพราะเธอไม่ก้า
