“อาจมีคนจงใจทำให้รถของผู้กองมาโนชย์ตกเหวครับ”
ถึงจะยศแค่หมวดแต่พิทยาก็พอจะรู้ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่หลายอย่าง กอปรกับได้พูดคุยกับตำรวจที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลคดี ดูเหมือนมีคนจงใจทำให้รถของผู้กองมาโนชย์ตกลงไปในจุดของเหวลึก
“ตราบใดที่ตำรวจยังไม่สรุปสำนวนคดี เราก็ไม่ควรไปด่วนตัดสิน”
“แต่ผมว่าผู้กองมาโนชย์ต้องถูกฆ่าปิดปากแน่ๆ เลยครับ”
“ผมก็คิดอย่างนั้นครับ แล้วเราจะทำยังไงดีครับนาย”
เสียงของจ่าแสงดอดเข้ามาในสายอย่างอดรนทนไม่ไหว สองนายตำรวจหนุ่มที่นั่งเคียงข้างกันในรถกระบะตอนเดียวต่างหน้าซีดตัวสั่น อีกทั้งประหวั่นพรั่นพรึงว่าสักวันคนที่ตายอาจเป็นตน
“อย่าเพิ่งตีโพยตีพายสิวะ มันอาจจะเป็นแค่อุบัติเหตุก็ได้”
ผู้การเฒ่าเอ่ยปรามลูกน้องเสียงแข็งๆ จากนั้นก็ออกคำสั่งอีกสองสามประโยค ก่อนจะวางสายไป นาทีถัดมาเขาก็รีบต่อสายไปหาอานนท์ด้วยความร้อนใจ
“ว่าไง”
“ลูกน้องผมตายคนหนึ่งครับ”
“แล้ว?
