“แต่ฟ้าใจ๋ม่ายชอบ มันม่ายจ๋วยอะปะป๊า”
เจ้าก้อนทำหน้าบึ้ง
“งั้น…ให้ปะป๊าวาดรูปโพนี่ใส่ให้ไหมคะ”
“ปะป๊าวาดเปนเหยอ!”
คราวนี้เด็กน้อยทำตาโต
“วาดเป็นสิ ปะป๊าไปฝึกมาเพื่อฟ้าใสเลยนะ”
จักรพรรดิตอบอย่างหนักแน่น เพราะเขาซุ่มหัดวาดรูปการ์ตูนโพนี่แทบทุกวัน ในระหว่างที่ฟ้าใสนอนไม่ได้สติ เขาพยายามคิดหาวิธีที่จะใช้ในการปลอบประโลมลูกทุกทาง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ฟ้าใสตื่นมาเห็นเลือดแล้วจะหวาดผวา หรือเรื่องที่เจ้าตัวอวบอยู่ในสภาพที่มีผ้าพันแผลและใส่เฝือก
“ปะป๊าน่าย้ากกกกก…”
ซาลาเปาน้อยยิ้มหวานประจบ น่ารักจนใจคนเป็นพ่อเจ็บไปหมด
“ให้ปะป๊าวาดรูปโพนี่ใส่ตรงนี้ให้นะคะ”
เขาว่าพลางชี้นิ้วไปยังเฝือกตรงขาซ้ายของลูกสาว
“ง้านนนน…กะดั้ย เอาจ๋วยๆ น้าปะป๊า…”
ยายตัวกลมแก้มย้อยพยักหน้าหงึกหงัก ท่าทางกระตือรือร้นทำให้จักรพรรดิถึงกับพ่นลมหายใจออกมา อย่างน้อยเขาก็หลอกล่อให้เจ้าก้อนแป้งลืมทวงถามถึงคนท
