“นลินนิภาเป็นลูกสาวของไอ้แสงฉาน”
“กูรู้แล้ว”
“งั้นมึงก็ลองฟังดูแล้วกัน ว่าข้อมูลที่กูได้มามันตรงกันไหม”
“อืม”
“นลินนิภาเป็นเด็กกำพร้าที่ไอ้แก่อานนท์กับเมียมันนำมาอุปการะ แต่พวกมันสองคนก็รักเด็กนั่นประหนึ่งลูกในไส้ เลี้ยงดูแบบตามใจสุดโต่ง อยากได้อะไรก็ทูนหัวทูนเกล้าให้ทุกอย่าง อยากทำอะไรก็สนับสนุนหมด ต่อให้นังเด็กเวรนั่นจะทำระยำตำบอนมันก็ยังหลับหูหลับตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้”
“มันไม่รู้เหรอ ว่าเด็กนั่นจิตไม่ปกติ”
“รู้สิ แต่ห้ามไม่ฟัง พาไปรักษาก็ไม่ให้ความร่วมมือกับหมอ ไอ้แก่นั่นก็เลยปล่อยเลยตามเลย ไม่ว่าลูกสาวจะทำเลวระยำยังไงมันก็ไม่สามารถขัดขวางอะไรได้ เพราะอารมณ์ของนลินนิภารุนแรงชนิดที่ว่าสามารถฆ่ามันกับเมียได้ โดยไม่รู้สึกสำนึกบุญคุณที่มันเลี้ยงดูมา ฉะนั้นสิ่งที่ไอ้แก่นั่นทำได้ก็มีเพียงคอยตามล้างตามเช็ดเรื่องชั่วๆ ที่ลูกมันทำ เพราะแบบนั้นนลินนิภาถึงได้ฆ่าคนโดยไม่เกรงกลัวกฎหมาย
