ฝ่ายผู้การสังหารทันทีที่มาถึงบ้าน ร่างอ้วนพุงพลุ้ยก็ตรงดิ่งเข้าห้องทำงาน ทิ้งตัวลงตรงโซฟาหนังราคาแพงด้วยท่าทางหัวเสีย ก่อนจะกดโทรศัพท์ไปหาอานนท์
“ผมเกือบเอาตัวไม่รอด”
ด้วยความที่เดือดจัดปนร้อนใจจนสติหลุดทำให้เขาหลุดเสียงแข็งๆ ออกไปทันทีที่อีกฝ่ายรับสาย
“แต่สุดท้ายคุณก็รอดไม่ใช่เหรอ”
ปลายสายสวนกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ
“ในศาลไม่มีคนของท่านสักคน มันเกิดอะไรขึ้น”
“งั้นเหรอ?”
“ท่านไม่รู้?”
คราวนี้เสียงของผู้การสังหารกระด้างขึ้นกว่าเดิม เมื่อเริ่มเดาทางอีกฝ่ายออกว่าไม่ได้ใส่ใจกับคดีความของตนมากเท่าไร ไม่เช่นนั้นอานนท์ต้องให้คนจับตาดูความเคลื่อนไหวในการพิจารณาคดีนี้อย่างใกล้ชิดแล้ว
“อย่าลืมนะ ว่าเรื่องนี้สาวไปถึงตัวคนบงการอย่างลูกสาวท่านได้” เมื่อแน่แก่ใจว่าตนคิดไม่ผิด อานนท์แทบจะไม่ได้จัดการอะไรให้ คนที่กำลังถูกจักรพรรดิไล่บี้ก็เอ่ยข่มขู่อย่างเข้าตาจน
“คุณกำลังขู่ผมหรื
