“คุณป้าอย่าไปบ้าจี้ตามนายพีเค้าเลยค่ะ แพรรอให้ยัยพู่ออกเรือนไปก่อนดีกว่า แพรไม่รีบค่ะ”
“โห พูดแบบนี้กดดันพู่นะแพร”
“พี่ว่าคนที่กดดันไม่น่าจะใช่พู่นะ แต่คงเป็นคุณกานต์มากกว่า จริงมั้ยครับคุณกานต์”
“ไม่หรอกครับ ผมไม่กดดันเพราะความจริงวันนี้...ผมก็มีเรื่องอยากจะมาขอทุกคนอยู่แล้ว”
“ขออะไรเหรอคะคุณกานต์” ภูริตามองหน้าเขาอย่างสงสัย
พันธกานต์ยังไม่ได้ตอบทันที แต่เขากลับลุกขึ้นแล้วเลื่อนเก้าอี้ออกไปให้พ้นทาง จากนั้นก็คุกเข่าลงตรงหน้าของหมอสาว แล้วล้วงเอากล่องกำมะหยี่สีเทาออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“ก่อนอื่นผมคงต้องขออนุญาตคุณลุงคุณป้าด้วยนะครับกับสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ ผมรู้นะครับว่าวันนี้ทุกคนมาเพื่อแสดงความยินดีให้กับคุณภูมิและน้องจี แต่ผมก็อยากจะใช้โอกาสที่ทุกคนได้มารวมตัวกันในบรรยากาศอบอุ่นแบบนี้เพื่อแสดงความจริงใจให้ทุกคนได้เห็นว่า ผมจริงจังกับคุณพู่มากแค่ไหน เราสองคนอาจจะคบกันยังไม่นานก็จริ
