“ตลอดเวลาที่ผ่านมาพี่อาจจะทำให้จีเข้าใจว่าพี่รังเกียจไม่อยากพูดด้วย ไม่อยากเข้าใกล้ แต่ความจริงแล้วมันเป็นเพราะพี่ทำตัวไม่ถูกต่างหาก พี่รู้ตัวว่าไม่ใช่คนอัธยาศัยดีหรือพูดเก่ง ยิ่งทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกันแล้วจีมีท่าทางหวาดกลัว พี่ก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้ สุดท้ายมันก็กลายเป็นความเหินห่างมากขึ้นทุกวัน ถึงพี่จะมีน้องสาวแต่กับจีมันต่างออกไป ไม่รู้ว่าทำไมพี่ถึงมองจีเป็นน้องไม่ได้เลยสักครั้ง จนกระทั่งจีเริ่มโตเป็นสาวพี่ถึงได้เข้าใจว่าความสงสารในวันวานมันเปลี่ยนเป็นความรักทุกครั้งที่ได้เห็นจีหัวเราะและมีรอยยิ้ม แม้ว่าพี่จะไม่เคยมีส่วนร่วมในรอยยิ้มพวกนั้นเลยก็ตาม แต่ก็รู้ว่าความรู้สึกของพี่มันดูจะไม่เหมาะไม่ควร พี่ก็เลยลองคบกับแหวนเค้าดู คบ...ทั้งที่ไม่เคยรัก ไม่เคยรู้สึกกับเค้าแบบที่รู้สึกกับจี”
“แต่...ตอนนั้นคุณก็ยังจะแต่งงานกับเธอไม่ใช่เหรอคะ”
“ใช่ เพราะก่อนหน้านั้นพี่หลอกตัวเองว่าความผูกพันของพ
